Neem jij me serieus als ik mijn teksten niet controleer voor publicatie?

Ik heb er moeite mee wanneer mensen mijn blog willen lezen terwijl ik ernaast sta. Zo. Dan weet je dat. Dus toen een docent vroeg of hij mijn blog mocht bekijken, vroeg ik waarom. ‘Ik wil best een linkje sturen,’ zei ik. ‘Hoezo? Ik kan ‘m nu toch bekijken? Ik ben wel benieuwd, zelf wil ik ook een blog starten.’ Ik aarzelde en noemde toen de naam. ‘Hè,’ zei hij na een korte stilte. ‘Er staat een gigantische spelfout in de eerste alinea.’

‘Echt? Ja, ehm, ik controleer blogposts niet altijd.’ Ik had meteen spijt dat ik mijn blog genoemd had. ‘Dat is een gemiste kans,’ vond hij. ‘Zeker als communicatiestudent moet je je teksten nakijken, anders nemen bedrijven je echt niet serieus.’ Met rode wangen vluchtte ik naar een computer om de spelfout te laten verdwijnen. Ik zag de fout direct: een slordige dt-fout die je als derdejaars communicatiestudent eigenlijk niet mag maken.

Hij was tekstschrijver en gaf ons daar ook les in. Die kritiek had ik dus kunnen verwachten. Toch baalde ik enorm. Als je je blog aan iemand laat zien, hoop je op een leuke reactie. Meestal krijg je die ook. ‘Wat leuk!’ zegt diegene dan, met een vertederend glimlachje. Of: ‘Knap hoor, dat je dat allemaal bijhoudt.’ Eerlijk is eerlijk: die reacties voelen goed. Het zijn bevestigingen dat wat je uitspookt op het wereldwijde web best de moeite waard is.

De docent reageerde heel anders, terwijl ik me voor mijn doen kwetsbaar opstelde door mijn blog met hem te delen. Dat voelde vernederend. Meneer de tekstschrijver die mij even wees op wat ik fout deed. Ik tweette er zelfs over:

Je kunt je voorstellen dat ik, na het voorval, mijn teksten wel drie keer nakeek voor ik ze publiceerde. Zijn kritiek werkte dus wel. Juist aan die kritiek heb ik meer gehad dan aan alle leuke reacties. Tuurlijk, die geven je een goed gevoel, maar ze helpen je niet om beter te worden in wat je doet. Ze helpen je om dingen te blijven doen zoals je ze al doet.

Ik wil niet beweren dat ik nooit meer een spelfout maak (hoe ironisch zou het zijn als er in deze blogpost een spelfout staat?). Wel geef ik mijn blogposts nu meer aandacht en kijk ik ze even door, zodat ik slordige foutjes eruit haal. En zodat ik niet hoef te wachten op de volgende die mijn blog wil bekijken en een fout opmerkt.

Gelukkig, want dan neem je me tenminste serieus.

Deze blogpost is geschreven als onderdeel van Blog Away NL #3.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Vanessa

    Ik heb meestal geen probleem met spelfoutjes eigenlijk 🙂 maar iemand die zijn bijvoorbeeld als zyn schrijft, daar kan ik dan weer NIET tegen :p

  • Heel vervelend. Ieder keer ik mijn teksten herlees zie ik fouten staan. Lang leve de digitale wereld, je kan constant berichten aanpassen.

  • Ware woorden. Kritiek is erg moeilijk maar wel effectief. Ik erger me zelf altijd erg aan blogs met spelfouten. Niet als er een keertje één in is geslipt, dat kan natuurlijk gebeuren, ook als je het nog een keer gecontroleerd hebt; maar als het heel vaak voorkomt dan voelt dat voor mij alsof diegene het niet de moeite waard vond om er iets kwalitatief hoogwaardigs van te maken, en dat is jammer.

  • Kritiek is net een cadeautje, alleen heeft het geen leuke verpakking. Hartstikke goed van je dat je de kritiek ter harte hebt genomen hoor!

  • Wat nog veel vervelender is, is als er foutjes in een gedrukt boek van je staan…
    Ach ja, je leert het ook wel te relativeren. Wat typefoutjes horen er soms nou eenmaal bij.