Voelt het voor jou goed om je tijd aan schrijven te besteden?

Het eerste dat me opviel toen ik solliciteerde bij mijn stagebedrijf, was de creatieve sfeer die er in het kantoor hing. Afgezien van de computers die van de bureaus functionele werkplekken maken, lijkt het niet op een bedrijfsruimte. Vooral de tijdschriftenwand met alle mogelijke bladen over communicatie, lifestyle en reizen vind ik fantastisch. Lunchpauzes waren nooit eerder zo informatief.

[heading margin_top=”14″]Vrouwenbladen, luxe glossy’s, vakbladen..[/heading]

Het eerste wat je doet wanneer je zo’n tijdschriftencollectie in je bezit hebt, is alle vertrouwde bladen lezen. Vrouwenbladen, bladen die je in supermarkten ziet liggen, bladen waar je wel eens van gehoord hebt. Daarna ga je op zoek naar de mooiste: luxe glossy’s vol met foto’s van perfecte interieurs, reismagazines met glanzende covers, een catalogus vol dure horloges.

Wanneer je die gelezen hebt, verschuift je aandacht naar de andere bladen, degenen die je nog niet kent. Je leest de inhoudsopgave, bladert wat en besluit binnen enkele seconden of het je aandacht waard is. Als laatste kwam ik uit bij de vakbladen. Bladen waar ik tijdens mijn studie weleens van gehoord had, maar nog nooit gelezen. Adformatie, Communicatie, Emerce.

Ertussen stond het avontuurlijke tijdschrift Salt. Het richt zich op avontuur en wil lezers inspireren om duurzaam en actief te leven. Juist omdat het daardoor niet tussen de vakbladen paste, sloeg ik het open. Binnenin vond ik deze quote:

Quote2

Bijzonder dat een tijdschrift met zo’n quote tussen de vakbladen voor communicatie-professionals staat, mensen die juist willen weten hoeveel hun activiteiten op sociale media opleveren, wat de advertentiewaarde is van een publicatie; meetbare resultaten. Eigenlijk had het in elk tijdschrift kunnen staan. Ook in een vrouwenblad of een glossy. Het is zo’n quote die iedereen ingelijst in de woonkamer zou moeten hangen.

[heading margin_top=”14″]Vul je tijd alleen met schrijven als het jou gelukkig maakt[/heading]

We denken teveel na over wat we nu kunnen doen om jaren laten voldoening te vinden. Onbewust doe ik daaraan mee. Laatst vroeg ik nog aan een communicatieadviseur hoe ik mijn blog later zakelijk kan inzetten, terwijl ik nu nog studeer en daar helemaal niet mee bezig hoef te zijn. Ik begon me al zorgen te maken of ik, zakelijk gezien, wel over het juiste onderwerp blog. Het ironische is dat dit blog allesbehalve zakelijk is, waardoor ik daar nu helemaal niet over na zou moeten denken.

Ik kies ervoor om nu met schrijven bezig te zijn en daarover te bloggen. Ik kies ervoor om te studeren, ervaring als webredacteur op te doen en in het weekend stroopwafels te bakken op de markt. Dat maakt me gelukkig, dus blijf ik daar mijn tijd aan besteden. Zodra ik daar voor mezelf niet genoeg voldoening meer uithaal of merk dat het niet langer bij me past, vul ik mijn tijd gewoon op een andere manier in.

Eigenlijk is het zo simpel, terwijl we het vaak zo moeilijk maken. ‘Als ik nu begin met schrijven, kan ik over twee jaar gepubliceerd zijn,’ ‘Als ik elk jaar een schrijfcursus volg, ben ik over vijf jaar ongelofelijk goed,’ ‘Als ik nu dit doe, dan kan ik later..’ Het enige wat je jezelf moet vragen is: wil ik mijn tijd aan schrijven besteden? Wil ik dat nu, op dit moment, doen?

Je kunt om verschillende redenen met ‘ja’ antwoorden. Wanneer het antwoord op die vraag verandert, verander jij gewoon mee. Blijf je tijd invullen op de manier die voor jou goed voelt. Dan komt die toekomst vanzelf wel.

 Deze blogpost is geschreven als onderdeel van de Blog Away NL Maand waar ik aan meedoe. Gedurende januari zullen er nog andere uitwerkingen van blogopdrachten verschijnen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Ja en nee toch? Meestal is een droom toch een lange-termijn-verwezenlijking? Als ik mijn tijd enkel zou invullen zoals ik wil, zou ik hem denk ik vaak verspillen aan ‘instant-happiness’ (zoals leveltjes in candy-crush winnen 😉 )
    Vanmorgen las ik dit artikel: http://waitbutwhy.com/2013/10/why-procrastinators-procrastinate.html – waarbij het net ging over zo’n instant gratification monkey die je weghoudt van wat je eigenlijk zou moeten doen om uit te komen bij een soort lange-termijn-tevredenheid. De plaatjes bij het artikel zeggen eigenlijk heel veel.

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor je aanvulling en het artikel! Interessant. Ik doelde er vooral op dat ik merk dat sommige aspirant-schrijvers zich volledig richten op gepubliceerd worden en daardoor het geluk van het schrijven zelf uit het oog verliezen. Dat ze zich zoveel zorgen maken om of dat gaat lukken en wat ze daarvoor moeten doen, dat ze niet doen waar ze nu gelukkig van worden in plaats van over tien jaar. Dat van dat verspillen vind ik interessant!

      Ik heb daar eigenlijk niet over nagedacht. Misschien vooral omdat ik me daar heel erg voor afsluit. Ik ben aardig gedisciplineerd en ‘mag’ van mezelf pas dat soort dingen doen als ik alles af heb wat ik af moest hebben. Of alles wat ik af wil hebben. Zoals ik vandaag sowieso een reportage voor de JSA wilde schrijven en van mezelf daardoor geen nieuwe aflevering van een serie mocht kijken. 😉

      • Lilith_8

        Hmm, ja. Ik ben waarschijnlijk wel zo iemand die zich richt op het publiceerbaar schrijven (maar daardoor inderdaad het plezier uit het oog verlies en eigenlijk ook veel te weinig schrijf). Dat ik te weinig schrijf is natuurlijk schandalig, maar dat ik me op de toekomst richt, vind ik niet zo slecht. Uiteindelijk zou ik er liefst van al mijn beroep van maken en de beroepswereld ligt nog maar ’n half jaartje van me af 🙂
        Dat is inderdaad heel erg gedisciplineerd wat jij daar zegt! Ik ben ‘gedisciplineerd genoeg’ – wat wil zeggen dat ik de belangrijke dingen wel (goed) gedaan krijg, maar ik mis die discipline voor mijn hobby’s, wat ik wel erg jammer vind. Jij hebt kennelijk alvast geen zo’n aapje in je hoofd ^^ Ik denk eigenlijk dat het te maken heeft met faalangst. Dat komt helaas niet echt aan bod in het artikel, want het artikel doet het ’n beetje klinken alsof er gewoon twee soorten mensen zijn: mensen met en mensen zonder zo’n aapje. Alsof het een aangeboren aapje is!

  • karin

    het is prettig een doel te hebben, iets waar je je op richt. Dat biedt houvast. Maar, binnen zo’n richtlijn moet er, naar mijn idee, ruimte zijn (die je zelf – in je hoofd- creëert) om mee te deinen, om te kunnen veranderen mocht dat nodig zijn, of flexibel te zijn en iets van koers te veranderen.

  • wat een inspirerende werkplek heb jij: geweldig!