Hoe je ervoor zorgt dat je trots kunt zijn op je blog – en werkgevers ook

Laatst vroeg iemand me wat voor mij de aanleiding was om te beginnen met bloggen. Het is fijn om te weten waarom je ermee bent begonnen, want het helpt je om te zien hoe je blog zich heeft ontwikkeld en hoe je bent gegroeid. Toen ik een blog begon, studeerde ik net European Studies. Een groot deel van de opleiding werd in het Engels gegeven. Alle literatuur was Engelstalig, net zoals veel colleges en tentamens. Hierdoor schreef en las ik weinig meer in mijn moedertaal, ook in mijn vrije tijd. Daar moest verandering in komen, dus startte ik een blog.

[heading margin_top=”14″]’M’n blog? Ja, dat stelt niet zoveel voor..'[/heading]

Ik wist niet wat ik deed, laat staan waar ik aan begon. Wel wist ik dat het goed voor je was en dat het je ‘iets’ kon brengen, want dat las ik op andere blogs, zoals het blog van Ernst-Jan Pfauth. Het begon als experiment. Ik wilde het schrijven weer oppakken, er beter in worden en zien wat anderen ervan vonden. Andere aspirant-schrijvers deelden persoonlijke stukken op het web en kregen tientallen reacties. Dat leek me wel wat, dus werden ook mijn stukken persoonlijker.

Tot ik een ingewikkelde metafoor gebruikte om een ruzie te beschrijven en mijn broer me apart nam: ‘Waarom zet je dat allemaal op internet? Haal het eraf.’ Goed, hij was er niet zo over te spreken. Ik stopte met de persoonlijke stukken en ging over op opiniestukken. Ook dat voelde niet goed, dus besloot ik te bloggen zoals ik was begonnen: om het schrijven te ontwikkelen.

Inmiddels heb ik dat uitgebreid naar bloggen, schrijven en communicatie, maar dat is niet het enige dat is veranderd. Persoonlijke stukken die ik vroeger wel deelde, zou ik nu niet meer online zetten. Mijn blog is veranderd. Werkgevers lezen mee. Docenten lezen mee. De hele wereld (in potentie, dan) leest mee. Blogger Leonie worstelt daar ook mee, schrijft ze. Net zoals Leonie durf ik niet altijd publiekelijk trots te zijn op mijn blog. ‘Het stelt niet zoveel voor hoor,’ is de zin die ik er altijd achteraan plak wanneer iemand naar mijn blog vraagt.

‘Ik ben – en ik was – zeker weten wel trots op mijn blog, maar het is een verkeerde opvatting dat Sleeping Lion een weerspiegeling zou zijn van mijn kwaliteiten en professionaliteit. (…) Mijn blog is niet de plek waar een toekomstige werkgever maar eens moet gaan kijken wat ik voor hem of haar in petto heb.’

Leonie, Sleeping Lion

[heading margin_top=”14″]Je werkgever gaat ‘m vinden, dus wees trots[/heading]

Mijn oplossing: richt je op de kwaliteit en schrijf over wat je raakt, waar je over nadenkt en wat je verbaast. Schrijf stukken over onderwerpen die je zelf interessant vindt, schrijf de artikelen die jij zou aanklikken als ze voorbijkomen in je Twitter timeline. Als je daarover schrijft, komt er iets uit waar je trots op kunt zijn. Iets dat je durft te noemen als je met anderen praat. Want de realiteit is dat werkgevers wél op je blog kijken en een mening vormen over hoe en wat je schrijft.

Als jij daar niet trots op bent, waarom zou een werkgever dan wel iets in je zien?

Een andere oplossing: maak een online portfolio. Een site waar je wel laat zien wat je kunt, met een link naar je blog waar je bij zet wat jouw blog inhoudt en waarom je het doet. Je blog verbergen kan niet, maar je kunt het wel breder maken. Ervoor zorgen dat je niet alleen op je blog beoordeeld wordt, maar ook op een ander portfolio of jouw aanwezigheid op social media.

Je blog is een onderdeel van je. Sinds ik zo’n drieënhalf jaar geleden begon met bloggen, is er geen dag geweest dat ik er niet aan heb gedacht of gewerkt. Als je eenmaal blogt, zit het in je en besteed je er tijd aan. Dat deel wegstoppen of er niet met trots over kunnen praten is vreselijk. Als je tegen collega bloggers zegt dat ‘het niet veel voorstelt’ of ‘maar een hobby is’, doe je jezelf en alle tijd die je erin steekt tekort.

Dus wees trots op wat je online doet. Op je blog, op je stukken, op je online portfolio. En weet dat je blog mag veranderen. Het mag nu anders zijn dan toen je begon. En het mag over vijf jaar anders zijn dan nu. Schrijf stukken die jou interesseren. En als je blog niet alles van jou weerspiegelt, vul het dan aan of creëer iets dat dat wel doet. Je toekomstige werkgever gaat ‘m vinden en ernaar vragen. Dan kun je er maar beter trots op zijn, toch?

Foto door: Sergei Zolkin

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Hé wat een mooie en heldere blog! Vooral je laatste stukje: helemaal to the point. Sterk!

    • Linda Rosalinde Markus

      Dankjewel voor het compliment, Irma! Ik hoop vooral dat het helpt om wat minder onzeker over je blog te zijn wanneer anderen ernaar vragen.

  • De reden waarom ik liever anoniem schrijf. We spelen allen verschillende rollen in het leven en mijn blog hoeft geen weerspiegeling van al die rollen of net de beste rol te zijn. Wie weet dat ik ooit een website als visitekaartje wil, ooit, nu nog niet.

  • Pingback: Tag: Sharing is caring | Muy Maaike()

  • Pingback: Bloggen met trots | De Stadskanaalster()

  • instauto.nl

    informatie is helder, nu nog toepassen aan me blog instauto.nl ! dankjewel ga zo door !