Tien boeken die in 2014 óók op mijn boekenplank staan

Dit is even een heel optimistische titel, gezien ik nog geen enkel boek van onderstaande boeken in mijn bezit heb. Dat wordt dus boeken kopen dit jaar! Begin januari publiceerde ik een lijst met vijftien boeken die ik in 2014 wilde lezen. De lijst heb ik nog lang niet helemaal gelezen, maar in de tussentijd zijn er behoorlijk wat boeken bijgekomen. Daarom stel ik je vandaag voor aan tien nieuwe boeken waarvan ik hoop dat ze dit jaar nog op mijn boekenplank staan.

Als je op de afbeeldingen klikt, kom je op de website van Bol.com bij het betreffende boek terecht. Het zijn trouwens partnerlinks, wat betekent dat ik een paar procent van de opbrengst krijg als je besluit een boek te kopen. Ik verdien niets met mijn blog, de links zijn puur omdat elk klein beetje bij kan dragen aan de hosting van m’n blog.

[heading margin_top=”0″]1. Dagen zonder Dulci van Deniz Kuypers[/heading]Dulci

Sinds ik een interview met Deniz Kuypers en zijn stukken op het Debutantenblog las, wilde ik zijn boek lezen. Toch was ik niet helemaal overtuigd. Ik was bevooroordeeld: het boek leek me een langdradige zoektocht met een onbevredigende uitkomst. Toch heeft het verhaal zich in me vastgebeten en na het lezen van een voorpublicatie ben ik om: dit boek wil ik lezen. NU.

”Sylph is een gevoelig meisje dat zich nergens echt thuis voelt. Sinds haar oudere zus Dulci spoorloos verdween, is het gezin waarin zij is opgegroeid uiteengevallen – de moeder lijkt haar troost in drank te vinden, de vader komt zo min mogelijk thuis. Sylph gaat naar school en heeft weinig vrienden. Het gemis van haar zus neemt steeds grotere vormen aan.”

[heading margin_top=”14″]2. Remainder van Tom McCarthy[/heading]Remainder

Tijdens de afgelopen editie van de literaire talkshow Literaturfest werd Remainder besproken. ‘Adembenemend mooi geschreven,’ was de conclusie. In het boek is de hoofdpersoon zich heel erg bewust van wat hij doet en iedereen continue een rol speelt. Ook werd het ‘een droom om te lezen’ genoemd. Nou, dan heb je me. Hier met die droom!

”Wat doe je als je al je herinneringen kwijt bent, maar wel meer dan acht miljoen euro zwijggeld hebt ontvangen van de regering – al weet je niet meer precies waarvoor? De getraumatiseerde hoofdpersoon uit Dat wat overblijft heeft na zijn ongeluk het gevoel niet langer werkelijk deel uit te maken van de wereld. Daarom besluit hij zijn pas verworven vermogen te gebruiken om de flarden herinneringen die hij nog wel heeft opnieuw tot leven te wekken.”

[heading margin_top=”14″]3. De derde persoon van Thomas Heerma van Voss[/heading]derdepersoon-191x300

Het eerste boek dat ik van Heerma van Voss las, ‘Stern’, is zo heerlijk geschreven dat ik meer wil. In september 2014 komt een korte verhalenbundel van zijn hand uit en daar wacht ik dan ook ongeduldig op. Waar de verhalen precies over gaan is een verrassing, maar dit is een verhalenbundel om in de gaten te houden.

”In De derde persoon beschrijft Heerma van Voss grote onderwerpen met een zekere lichtheid. Hij gunt ons een blik in de gehavende levens van zijn personages, die steeds aan de zijlijn staan en zich daar op een vaak pijnlijk geestige manier ook van bewust zijn.”

[heading margin_top=”14″]4. IJstijd van Maartje Wortel[/heading]9200000016170399

Tijdens de kerstdagen las ik een kort verhaal van Maartje Wortel en ik zal even eerlijk zijn: ik begreep er niets van. Het verhaal kreeg geen vat op me en toen ik het gelezen had was ik te vermoeid om het nog eens te proberen. Dat neemt niet weg dat ik wel heel benieuwd ben naar IJstijd. De omslag alleen is al prachtig.

”James Dillard laat het leven over zich heen komen. Maar met Marie is het anders. Voor het eerst heeft hij het idee dat er echt iets van hem gevraagd wordt. Het gaat toch mis: waar James houvast vindt, zakt Marie steeds verder weg in haar zelfverkozen isolement. Niet veel later krijgt James telefoon, of hij een boek wil schrijven. Hij stemt toe, in de hoop eindelijk verlost te worden van zijn verdriet, door opnieuw iemand te worden.”

[heading margin_top=”14″]5. De waarheid in de zaak Quebert van Joël Dicker[/heading]9200000011366603

Moet ik nog uitleggen waarom ik het wil lezen? Zo’n beetje iedereen in mijn omgeving heeft het al gelezen en spoort me aan om hetzelfde te doen. Ook ben ik benieuwd naar de (schijnbaar) nutteloze schrijverswijsheden die aan het begin van elk hoofdstuk staan en wil ik gewoon een heel spannend boek lezen. Genoeg redenen dus om aan deze roman te beginnen.

”Het gaat over de jonge succesauteur Marcus Goldman die in 2008 in het huis van zijn mentor Harry Quebert zijn writer’s block probeert te overwinnen. Als in diens tuin het lijk wordt gevonden van een minderjarige waarmee Quebert een relatie blijkt te hebben gehad en hij wordt gearresteerd, probeert Goldman al schrijvende diens onschuld te bewijzen.”

[heading margin_top=”14″]6. Cirkels zijn alleen mooi als ze rond zijn van Yuki Kempees[/heading]9200000022070881

Voordat Yuki Kempees werd geïnterviewd door Maurice Seleky tijdens de Nachttour in Amsterdam, wist ik niets van zijn bestaan. Oké, dat is gelogen, op Facebook zag ik dat Maurice hem feliciteerde met zijn tweede druk (binnen één dag!), maar verder wist ik er niets van. Het interview en vooral zijn uitspraak: ‘Ik schrijf een boek voor mensen die nooit lezen,’ zorgde ervoor dat ik zijn boek wil lezen. De voorpublicaties (hier, hier en hier) vind ik mooi.

”Yuki leidt het perfecte leven. Veel feest. Veel drank. Veel vrouwen. Tenminste, het lijkt perfect. Het gevaar van het beminnen van zo veel verschillende vrouwen is dat je de ideale vrouw gaat samenstellen uit alle individuen. Yuki’s zoektocht naar liefde, gevoed door een onstilbaar verlangen, eindigt zo altijd in eenzaamheid.”

[heading margin_top=”14″]7. Dorst van Esther Gerritsen[/heading]9200000015038630

Ik hou van romans over moeizame relaties. Dat maakt die relaties juist interessant, vaak ook herkenbaar. Ik heb nu al zo vaak de naam van het boek van Esther Gerritsen horen vallen, dat ik nu weleens zelf wil ondervinden waar het allemaal over gaat. Dorst? Ja, naar dit boek!

”Een moeder en een dochter komen elkaar tegen op de Overtoom in Amsterdam. Ze hebben elkaar lang niet gezien. De moeder vertelt bijna terloops dat zij ongeneeslijk ziek is en niet lang meer heeft – op straat, nota bene. De dochter besluit bij haar moeder in te trekken. Vervreemdende situaties ontstaan met de ex van de moeder, met de vriend van de dochter, met een kapper en met de werkgever van de moeder.”

[heading margin_top=”14″]8. The Circle van Dave Eggers[/heading]9200000021932973

Jaja, ik weet het, ik begin mezelf te herhalen: ook over dit boek heb ik veel gehoord. Ik interesseer me enorm voor privacy en hoe die steeds beperkter wordt in deze digitale tijd. Wat me ook fascineert, is dat we er zo weinig om lijken te geven. Ik ben benieuwd hoe ik er na dit boek over denk.

”Mae Holland kan haar geluk niet op als ze wordt aangenomen bij de Cirkel, het machtigste internetbedrijf ter wereld. Alle gegevens szijn met elkaar verbonden door een universeel besturingsprogramma. Het resultaat: iedereen heeft slechts één online identiteit. Een nieuw tijdperk van openheid en gemeenschapszin is aangebroken. Mae laat zich meeslepen door de energie van het bedrijf, de groepsactiviteiten en de feestjes, de oneindige mogelijkheden.”

[heading margin_top=”14″]9. A visit from the goon squad van Jennifer Egan[/heading]1001004011378545

Ik vind Ellen Deckwitz hilarisch en haar optreden op de Jonge Schrijversavond was geweldig. Toen ze tijdens de afgelopen editie van de literaire talkshow Literaturfest dit boek aanraadde, kon ik dan ook niet anders dan het op mijn ‘nog te lezen’-lijstje zetten. Het boek gaat over mensen die bang zijn om oud te worden en tijd als de vijand zien. Ik hou ook niet van ouder worden (elk jaar dat je ouder wordt is er weer een jaar minder om te schrijven), dus wil ik dit boek lezen. Zodat ik er wel van ga houden. Hoop ik.

”In dertien hoofdstukken komen dertien authentieke stemmen aan het woord die vertellen over hun leven, ambities en ontmoetingen, hun liefdes en verleidingen. Op ingenieuze wijze zijn de levens van de verschillende vertellers met elkaar verbonden, waardoor hun verhaal opgaat in een grillig sociaal netwerk dat uitwaaiert én uiteenvalt.”

[heading margin_top=”14″]10. De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren van Haruki Murakami[/heading]9200000014654119

Ik ken een aantal mensen (online en offline) die gek zijn van de boeken van Haruki Murakami. Ik heb nog nooit iets van hem gelezen, maar ik heb gehoord dat zijn laatste boek ook meteen zijn meest toegankelijke boek is. Tijd om eens aan een Murakami te beginnen, lijkt me. Het verhaal zelf lijkt me overigens ook de moeite waard. En ik vind de nadruk op de kleuren leuk.

”Tsukuru Tazaki is opeens helemaal alleen. Zijn jeugdvrienden, die zijn achtergebleven in zijn geboortestad toen hij in Tokyo ging studeren, willen hem van de ene op de andere dag niet meer kennen. En hij heeft geen idee waarom.”

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Joepie Murakami! Ik ben wat zijn toegankelijkere boeken betreft persoonlijk meer fan van Norwegian Wood dan van de kleurloze Tsukuru Tazaki, maar ze zijn sowieso allemaal goed 😉 Ik vraag me trouwens af waarom mensen zijn werk ontoegankelijk zouden vinden… Het heeft open eindes, maar verder?

    • Linda Rosalinde Markus

      Haha, ja, ik ga toch overstag. Ik heb geen idee! Misschien omdat dit boek iets minder ‘magisch’ en ‘surrealistisch’ is dan zijn andere boeken? Gokje, want ik heb nog niets van Murakami gelezen. Jij kan dat vast beter beoordelen dan ik. Het verhaal van de kleurloze Tsukuru Tazaki spreekt me in ieder geval erg aan, dus misschien maakt dat het ook al toegankelijker om te lezen. Ik zal Norwegian Wood in gedachten houden als deze bevalt!

      • Lilith_8

        Ja, het klopt wel dat het magisch-realistisch is, maar het punt daarvan is net dat de magische scènes binnen een realistische context geplaatst worden en dus min of meer als normaal overkomen. Ik heb daar absoluut geen problemen mee. ‘k Vind het net heerlijk om te genieten van die man zijn fantasie 🙂
        Ik hoop alleszins dat je De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren mooi zal vinden!

  • karin

    jennifer egan, ik heb haar boeken. dan vind je alice sebold ook mooi denk ik. het boek de tenth of december, heb ik al een paar keer in m’n handen gehad omdat het mijn geboortedag is. maar of het echt mooi is …