Bezoek een cabaretvoorstelling en zie hoe je een verhaal kunt versterken

Laaiend enthousiaste kreten op Twitter als ‘hilarisch’, ‘twee uur gelachen’ en ‘een aanrader’ haalden me over om kaarten te kopen voor de nieuwste cabaretvoorstelling van Op Sterk Water. Het is een groep van vijf cabaretiers met verschillende achtergronden die je tijdens voorstellingen trakteren op improcabaret. Dat betekent zoveel als niet de hele voorstelling uit je hoofd leren, maar (veel) ruimte overlaten voor improvisatie. Bijvoorbeeld door het publiek te vragen naar locaties, discussies en voorwerpen, waar zij een hilarische sketch mee maken.

[heading margin_top=”14″]De tekenaar gaf de voorsteling een extra dimensie[/heading]

Ik ga niet vaak naar cabaretvoorstellingen, maar ‘Alfa’ van Op Sterk Water leek me verfrissend. Anders dan het inspringen op actualiteiten van Pieter Derks en anders dan grappen combineren met iets persoonlijks (zoals vaderschap) van Najib Amhali. Het was ook anders, dat werd meteen bij de intro duidelijk: ‘Dit is Tom, onze tekenaar.’ Leuk, dacht ik, maar wat doet hij dan bij de show? Heeft hij het logo getekend? Tijdens de show bleek dat Tom live tekende en zijn tekeningen op een achtergrond liet verschijnen. Wat hij precies tekende, was vaak een verrassing voor de rest van de groep. Ze moesten maar zien hoe ze zich eruit redden.

Het tekenen was geniaal, het versterkte de grappen, gaf de show een extra dimensie. Terwijl de leden van de cabaretgroep zich verplaatsen in joggers, nieuwslezers en zwervers, vroeg ik me af hoe cabaret is begonnen. Ik heb geen idee, maar ik kan me voorstellen dat het begon met iemand die niets had. Geen werk, geen vriendin, zelfs geen huisdier. Wanneer hij in de kroeg zat met zijn vrienden, sloegen ze hem op de schouders: ‘Ach, je hebt tenminste je humor nog.’

Leuk, die humor, maar zelfs met grappen is het lastig om twee uur lang een publiek te vermaken. Vooral omdat humor persoonlijk is, waar de één om kan lachen vind de ander kwetsend en andersom. Dus kwamen er instrumenten en liedjes met humoristische teksten bij. Later een heel decor met objecten die de grappen versterkten en nog later ontstonden ook cabaretiers die in groepen werkten. Hoe meer zielen, hoe meer grappen.

[heading margin_top=”14″]Op Sterk Water laat zien dat media elkaar kunnen versterken[/heading]

Oké, zo is het vast niet gegaan, maar hoe het ook gegaan is, het cabaret heeft zich verder ontwikkeld. Van persoon tot persoon met een decor, van een groep tot een groep met een tekenaar. Het had bij een persoon kunnen blijven die twee uur lang het publiek vermaakt met grappen, maar Op Sterk Water laat zien dat het ook anders kan. Dat je kunt vernieuwen. Dat tekenen en cabaret prima samengaan, elkaar juist versterken en voor onbedoeld grappige momenten zorgen.

En dan vraag ik me toch af: waar blijft die ontwikkeling in het schrijversvak? Marisha Pessl publiceerde vorig jaar ‘Night Film‘, een boek waarin ze foto’s gebruikt van websites en hints verstopt die je kunt openen door ze te scannen met een app op je telefoon. Op die manier worden achtergrondvideo’s en geluidsfragmenten afgespeeld. Je kunt het boek lezen zonder de foto’s en multimediale toepassingen, maar feit blijft dat de hints het boek verrijken. Het maakt het verhaal sterker, geloofwaardiger, interessanter.

Waarom is zij één van de weinige schrijvers die het aandurft een verhaal meer te laten zijn dan letters op gerecycled papier of digitale pixels? Alle schrijvers die nog niet overtuigd zijn, adviseer ik om de positieve mini recensies te lezen op Twitter en zich te laten verleiden een kaartje te kopen voor een voorstelling van Op Sterk Water.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.