Verse inkt

Wanneer ik mensen vertel dat schrijven mijn passie is, reageren ze soms nogal verbaasd. ‘Schrijven?’ In hun gedachten verschijnt meteen een boek, het woord saai en een lange eenzame avond voor de openhaard. Ik kan hun medelijden bijna horen. ‘Goh. Léúk,’ roepen ze vervolgens overdreven om hun verbazing niet te laten merken.

 

Ergens begrijp ik hun gedachtegang wel. Het zijn de stereotype gedachten over schrijven. Schrijven is voor mensen boven de dertig die hun frustratie over het leven willen uiten. Mensen die nergens anders in uitblinken of mislukt zijn in het leven en daarom maar een boek proberen te schrijven. Het liefst doen ze dat in een kale ruimte zonder afleiding. Ongestoord. Alleen. Eenzaam. Boeken lezen vinden de vraagstellers vaak wel leuk. Voor dertigers. Op vakantie. Zo af en toe. Niet voor een jonge meid van achttien die wel betere dingen te doen heeft. Zoals uitgaan. Een vriend onderhouden. Popcorn eten in de bioscoop. Uren bank hangen. Jong zijn. En boeken horen daar wat hen betreft niet bij. Studieboeken uitgezonderd. Vanzelfsprekend ben ik het daar niet mee eens. Bij jong zijn, hoort jezelf ontwikkelen. En in mijn geval zijn boeken en schrijven onderdeel van die ontwikkeling.

Waar ik het wel mee eens ben, is hun associatie van schrijven met lezen. Schrijven is lezen en lezen is schrijven. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wanneer je schrijft, leer je om je gedachten te verwoorden. Je ontdekt hoe je duidelijk kunt zijn, welke inkt er uit jouw pen komt en hoe je die inkt op de juiste manier op papier kunt krijgen. Als je een boek leest terwijl je regelmatig schrijft, ontdek je verbanden. Je bewondert mooie zinnen. Je leert hoe je de inkt op verschillende manieren kunt gebruiken om verschillende emoties, gedachten of gebeurtenissen vorm te geven. Het verbetert je eigen schrijven. Lezen zonder schrijven is leuk. Het biedt ontspanning, geeft je een wereld om tijdelijk in te verblijven. Je leest het boek, glimlacht en legt het weg. Om het vervolgens te vergeten. Wanneer je ook schrijft, kijk je anders naar de tekst. Je leest het niet alleen, je voelt het, bestudeert het, verwondert je over de klank van een woord. Je leest het boek, legt het weg, glimlacht en denkt erover na. Lezen met schrijven is ongelofelijk.

‘Kijk je dan nooit eens een film of ga je niet uit?’ Op die vraag heb ik maar een antwoord. Ja, ik kijk films. En ik ga uit. Af en toe, maar niet omdat lezen of schrijven te saai zou zijn om mijn avond mee te vullen. Ik kan me namelijk geen boek herinneren dat saaier was dan de doorsnee bioscoopfilm. Of een avondje schrijven dat me minder voldoening gaf dan een avondje dansen. Er is niets dat de fantasie sneller dood dan het kijken van een film waarin alles al voor je bedacht is. En er is niets dat de fantasie sneller aanwakkert dan het lezen van een goed boek of het schrijven van een verhaal. Ja, ik schrijf. En mijn inkt is nog lang niet opgedroogd.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Anonymous

    *snif* *snif* Yeaaah, i like te smell of fresh ink in the morning! YOLO!

    S.W.

  • Mooi geschreven ♥

    Liefs,
    Adriënne

  • leuk geschreven

    xx Mounia

  • Die associatie is er inderdaad! Altijd als ik zeg dat ik gek ben op schrijven denkt iedereen gelijk aan een boek. Maar ik ben echt niet elke dag bezig met een boek te schrijven in een donker kamertje. Ik ga uit, ga weg en schrijf eigenlijk bijna nooit aan een boek. Ik schrijf altijd blogs, columns, artikelen en andere dingen.

  • gelukkig maar, want ik vindt het heerlijk om je verhalen te lezen.!

    • Bedankt, Amy! Erg leuk om te horen. 🙂

  • Anonymous

    Trouwens, er zijn genoeg films met literaire aspecten die niet makkelijk wegkijken, maar veel te bieden hebben. Kan je wel een keer een lijstje sturen.

    S.W.

  • gelukkig kan je ook nog briljant schrijven, met veel plezier gelezen:)!

  • Ik ben het helemaal met je eens, op één punt na, namelijk dat over films. Lang niet alle films zijn zo “fantasieloos”: de meeste zijn zodanig in beeld gebracht dat je fantasie net wél aan het denken gaat en dat je je al onbewust voorstellingen maakt over het einde terwijl hij nog maar halverwege is 🙂 Van een goede film kan ik evenveel genieten als van een goed boek (tenzij het genot in uren uitgedrukt wordt dan… )

    • Daarin heb je gelijk, niet alle films zijn fantasieloos. Daarom heb ik het ook over de ‘doorsnee’ bioscoopfilms zoals films die echt alleen voor vermaak zorgen. Waarvan je denkt: ‘Leuk,’ en verder niets. Dan wordt de fantasie niet aangewakkerd, omdat je zelf niets meer hoeft te bedenken. Je weet hoe de personages eruit zien, wat het einde is, of de vrouw wel of niet samen is met de man, etcetera. Dat bedoelde ik ermee. 🙂

    • Anonymous

      Ik zeg: ‘Les Intouchables’ 🙂

      S.W.

  • Toen ik je header zag was ik al verkocht, jouw blog moet ik volgen & in mijn favorieten zetten. Ik heb ondertussen al enkele van je schrijfsels gelezen en ik ben fan! xoxo

  • Echt mooi geschreven! Ik doe Journalistiek&Fotografie als opleiding en dat heb ik bewust gekozen omdat ik verder wou met schrijven aangezien ik dat het leukst vind om te doen 😀