Vertrouw als schrijver niet op goedkope oploskoffie

09.03 am, Coconut Crash bar

Ik sluit mijn ogen en neem een slok. Tegelijkertijd glijdt een zweetdruppel over mijn rug. Ik vraag me af of het door de ongelofelijk lekkere koffie komt of door de zon die rode tekeningen op mijn schouders maakt.

Mijn mond hapt in het schuim, waarbij ik mijn tong verbrand aan het laagje koffie dat mee naar binnen golft. Ik voel het amper; de smaak van verse bonenkoffie maakt alles goed.

Vanuit de bar – compleet met clichénaam – kijk ik uit op de zee. Uit de boxen klinkt rustige eilandmuziek en op de achtergrond hoor ik hoe ijsblokjes vermalen worden.

Het is de vijfde dag dat ik hier ben, en ik kan eindelijk zeggen dat dit is hoe ik het me voorgesteld had. Wuivende palmbomen waaraan halfrijpe kokosnoten hangen, een kalme zee waar snorkels boven het water uitsteken en heerlijke koffie.

Gewoon, aan de bar op het strand.

De volgende keer vertrouw ik er niet op dat de oploskoffie uit de ontbijtzaal het beste is dat ik kan krijgen en ga ik meteen naar de bar. Ook voor niet-alcoholische consumpties.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.