Om een viersterrenverhaal te schrijven, heb je slechte verhalen nodig

Als je een boek schrijft, wil je dat het gelezen wordt. Sterker nog, je wil dat je mailbox overstroomt met complimenten, vier sterren boven recensies in alle kranten en een plek bovenaan de bestsellerlijst.

[heading margin_top=”14″]Dat droomdebuut is nooit perfect genoeg[/heading]

Eigenlijk wil je dus gewoon een heel goed boek schrijven. Een droomdebuut, dat door de massa wordt opgepikt en bestempeld als de literaire belofte van de eeuw. Dat is ambitieus. Zelfs zo ambitieus dat je dat boek nooit zult schrijven of zelfs maar publiceren: voor je gevoel zal het nooit perfect genoeg zijn.

En zeker niet de titel ‘droomdebuut’ waardig.

Als ik kennissen over zo’n denkbeeldig droomdebuut hoor praten, vertel ik ze het verhaal van de pottenbakkersleerlingen. Mijn Engelse leraar op de middelbare school vertelde het zo vaak dat ik het nooit vergeten ben.

De pottenbakker gaf les aan een klas. De ene helft zou beoordeeld worden op één geboetseerde pot. De andere helft op de hoeveelheid potten die ze binnen de tijd konden maken. De eerste groep besteedde al hun tijd aan het perfectioneren van die ene pot, wat hun meesterwerk moest worden.

Pottenbakkersvheraal2

[heading margin_top=”14″]Je schrijft geen debuut, je bent een schrijver[/heading]

De tweede groep maakte zoveel potten als ze konden om een zo hoog mogelijk cijfer te halen. Die groep creëerde zoals verwacht dan ook de meeste potten, maar – verrassing – ook de betere. Ze maakten niet maar één pot, maar waren pottenbakkers.

Ik geloof dat dit ook geldt voor schrijvers. Je schrijft geen droomdebuut, je bent een schrijver. Je hebt meer dan één kans om iets fantastisch te schrijven en elke keer dat je zo’n kans benut door iets te schrijven, groei je.

Het zit tussen alle onafgemaakte en imperfecte verhalen, de verhalen waarmee je je schrijfvaardigheden oefende en die hebben geleid tot dat ene verhaal dat het wel verdient om gepubliceerd en gelezen te worden.

Misschien verdient het zelfs wel vier sterren.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Mooie anekdote over die pottenbakkers. Toch weet ik niet of het volledig opgaat voor beroepsauteurs. Als je debuut niet goed genoeg is, word je volgens mij een vergeten auteur – zelfs als je volgende boeken beter zijn. Ik heb in een vak kort wat uitleg gekregen over het culturele veld van de auteur. Het ergste wat een auteur kan overkomen (bij wijze van spreken dan) is om na 3 romans niet meer gerecenseerd te worden. Critici zijn niet meer geïnteresseerd in je werk en ze zoeken iets vernieuwend, iets anders.
    Dan zou ik zeggen: bak al die potjes, maar verkoop alleen de beste… (Want natuurlijk ben ik het wel met je eens dat oefening de sleutel is tot beter worden)