Vijf euro voor een schuldgevoel

Ik maakte mezelf wijs dat het niet uitmaakte. Dat het pure noodzaak was, dat het niet anders kon en bovendien was het eenmalig. Toch, als ik heel eerlijk tegen mezelf ben, weet ik dat het wel anders had gekund. Ik had een week kunnen wachten, een ander boek kunnen lezen of juist gaan schrijven. Maar het verhaal had me gegrepen. Ik bevond me nog in de meedogenloze fantasiewereld van de schrijver en wilde er absoluut niet weg. Ik had geen geduld. Dus deed ik het. En het kostte me maar vijf euro.


Van tevoren googelde ik op vergelijkingssites, zodat ik de laagste prijs zou vinden. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat er best betaald mag worden voor een geweldig geschreven boek, maar ik zou het e-book voor geen goud meer willen sponsoren dan nodig is. Dus klikte ik de goedkoopste aan en betaalde maar vijf euro. Eerlijk gezegd was ik daar best tevreden over. Voor die vijf euro kon ik het boek meteen downloaden, beginnen met lezen en hoefde ik de wereld van het prachtige verhaal nog niet te verlaten. Zo dacht ik, tot ik de column van Marinus Kirchjunger op de website van HP de Tijd las. Hij kopte met de angstaanjagende titel dat het e-book over twee jaar de norm is. De redenen in het artikel zelf gingen grotendeels aan me voorbij, maar één uitspraak bleef hangen.

”Elk e-book dat wordt verkocht, online of ouderwets in een winkel, vervangt een in papier gebonden boek.”

Vanaf dat moment voelde ik me schuldig. Ik, die niets van e-books moet hebben vanwege hun concurrerende positie tegenover het gedrukte boek, had zo’n digitaal boek gekocht. Ik, die altijd zei dat een e-book de naam niet waardig is omdat het meer van een boek verschilt dan ermee gemeen heeft, heb er zelfs vijf euro voor betaald. Ik had een papieren boek kunnen kopen, maar de dichtstbijzijnde boekwinkel was dicht en als ik het online bestelde, moest ik een paar dagen wachten voor het geleverd werd. Dus gebruikte ik het voordeeltje van het e-book als excuus. Het is altijd beschikbaar. En dat leek een aanvaardbare reden. Tot bovenstaand citaat van de columnist zich in mijn gedachten drong en me continue aan mijn fout herinnerde. ‘Door jou verkoopt de boekwinkel nu een boek minder,’ fluisterde het. ‘Je hebt de opkomst van het e-book mede mogelijk gemaakt.’ Heel even voelde het alsof ik alle boeken zojuist persoonlijk naar de brandstapel verbannen heb, hoewel ik ergens wel weet dat dat ietwat overdreven is. Maar toch. Als liefhebber van geurende, krakende, gedrukte boeken, heb ik bewust gekozen voor een digitaal exemplaar. En waarom? Alleen omdat ik na het lezen van het eerste en tweede deel geen geduld meer had om te wachten op het derde. Onvergeeflijk.

Ik heb dan ook maar twintig pagina’s gelezen. In drie dagen. Verder ben ik niet gekomen. Het lezen voelde onecht, alsof ik het geschrevene verraadde door het al starend naar mijn beeldscherm in me op te nemen. Het doorklikken naar de volgende pagina voelde niet zo fijn als het hongerig omslaan van een fysieke bladzijde, brandend van nieuwsgierigheid om te zien wat er op de volgende pagina staat. En tot slot voelde het lezen vanaf een blauw verlicht scherm niet zo magisch als het opzuigen van de zwarte letters van bedrukt papier. Ondanks mijn niet voor herhaling vatbare misstap, heeft het me wel tot een nieuw inzicht geleid. Ik weet nu hoe ik eventuele lezers kan behoeden voor hetzelfde gevoel. Mocht ik ooit een verhaal schrijven, dan weet ik wat ik in ieder geval niet moet doen. Er een trilogie van maken.

Maandag ga ik naar de boekwinkel. Om het boek te halen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • ik denk dat het e-book toch een toekomst heeft, zelfs een grote. veel mensen zullen daar gebruik van maken, en als ze het echt de moeite vinden dan uitprinten? ook al omdat boeken mettertijd door minderende vraag serieus duur zullen worden.
    al hoop ik ook van niet.

    • Interessant. Er zit zeker wel een toekomst in het e-book, maar het boek hoeft niet per se te verdwijnen. Ik heb nog een aantal argumenten die het boek (wie weet) in leven zullen houden, denk ik. Daar zal ik waarschijnlijk nog over schrijven! 😉

  • Anonymous

    Je zouden je overgoten met pek en veren op een kar door de straten van onze hoofdstad moeten rijden;-).

    S.W.