Vijf ingrediënten die je niet nodig hebt om goed te kunnen schrijven

Laatst liet ik je kennismaken met mijn bakkunsten (of liever: de kunst om een recept stap voor stap te volgen). Iets bakken geeft me snel de voldoening en motivatie die ik nodig heb wanneer het schrijven niet lukt. Je begrijpt: ik bak met enige regelmaat. Iets anders dat helpt wanneer ik de motivatie verlies om dagelijks iets op papier te zetten, is het blog van Elja Daae. Ze woont in Istanbul, heeft een man én kinderen en werkt vanuit huis. Toch blogt ze elke dag.

[heading margin_top=”14″]Verhalen zijn niet alleen geslaagd met ‘perfecte’ ingrediënten[/heading]

Een recente blogpost ging over koekjes bakken versus het maken van gerechten aan de hand van Jamie Oliver’s recepten. De koekjes die ze maakt zijn zo simpel dat ze ze binnen dertig minuten klaar heeft. Ik ga er even vanuit dat dat niet komt omdat haar kinderen ondertussen de helft van het deeg opeten. Hoewel de koekjes simpel zijn, vinden haar kinderen ze heerlijk. Op koekjes alleen kun je niet leven, dus maakt ze af en toe ook recepten uit de kookboeken van de Britste tv-kok Jamie Oliver.

Na alle kookboeken in huis te hebben gehaald, kwam ze tot de volgende conclusie: Jamies gerechten zijn alleen echt lekker en geslaagd als je de juiste ingrediënten gebruikt. Niet de ingrediënten van de Jumbo of de Aldi, maar perfecte ingrediënten die te duur zijn voor de gemiddelde Nederlandse portemonnee. Na dit verhelderende inzicht zag ze meteen een vergelijking met bloggen: 1. het leukste van bloggen is het bloggen en 2. iedereen kan het, want perfectie is een illusie.

Elja dacht aan bloggen. Ik dacht bij haar vergelijking aan schrijven. In Jamie Oliver herkende ik nukkige, oude schrijvers die beweren dat de jonge, verse generatie schrijvers er niets van bakt (ha!) en in zijn recepten voor ‘perfecte’ gerechten, herkende ik de eigenschappen en vaardigheden die je volgens oudere schrijvers nodig hebt om goed te kunnen schrijven. In de koekjes zag ik schrijvers die zich niet puur bezighouden met stijl, vorm, thematiek en alle andere vage woorden die gevestigde schrijvers er graag bij halen.

[heading margin_top=”14″]Jonge schrijvers zijn net kinderen: ze eten het deeg[/heading]

Ik dacht: jonge schrijvers zijn net kinderen, ze doen wat ze leuk vinden, ook als dat niet hoort. Ze eten het deeg terwijl de ouderen zeggen dat het eigenlijk om de koekjes gaat. En ze trekken zich er niets van aan, want de volgende keer doen ze het gewoon weer. Het plezier van het maken (dus het deeg) vinden ze belangrijker dan of wat er uit de oven komt wel perfect is volgens de maatstaven van anderen.

Daarom, speciaal voor alle jonge schrijvers die geloven dat er bepaalde ingrediënten zijn waar je als schrijver aan moet voldoen om tot een goed eindproduct te komen, heb ik vijf ingrediënten die je, wat anderen ook beweren, niet nodig hebt om goed te kunnen schrijven.

1. Levenservaring

Dit is toch wel het meest gehoorde ingrediënt: levenservaring. Jonge schrijvers hebben geen levenservaring, want ze zijn jong en hebben dus niet genoeg meegemaakt. Ze hebben geen breed en divers beeld van de wereld, geen gebeurtenissen waar ze uit kunnen putten en geen verhalen die de moeite waard zijn om door te vertellen. En dat dus allemaal doordat we zogenaamd levenservaring missen. Ik zeg: trek ten strijde, schrijf, en laat zien dat fantasie nog steeds een belangrijk element bij het schrijven is!

2. Een hoge leeftijd

Ah, dat is waar ook. We moeten tachtig zijn om een goed boek te kunnen schrijven. Of toch tenminste de vijfendertig gepasseerd zijn. Ik heb dat verband tussen het hebben van een hoge leeftijd en het schrijven van goede boeken nooit echt kunnen ontdekken. Dat je jong bent betekent niet dat je naïef bent, geen verhalen te vertellen hebt, geen interessante gedachten hebt of niet kunt schrijven. Dat je jong bent betekent juist dat je lekker kunt experimenteren, vellen vol kunt schrijven om ze daarna weer in de prullenbak te gooien en dan ineens een geweldig boek schrijft.

3. Ingewikkeld taalgebruik

Soms lees ik stukken van schrijvers op websites of in tijdschriften en dan vraag ik me af: wie redigeert hen? Waarschijnlijk niemand, want zij zijn schrijvers, DUS ze kunnen schrijven. Vinden ze zelf. Maar even eerlijk: sommige teksten zijn niet te lezen. Het verbaast me niet dat de roman aan populariteit verliest, want sommige auteurs schrijven zo intellectueel en ingewikkeld dat ik best begrijp dat de gemiddelde mens geen zin heeft om nog een boek open te slaan. Gooi maar weg dus, dat ingewikkelde taalgebruik.

4. Thematiek

Ik hou niet van woorden die eindigen op ‘-iek’, want meestal is het dan een ingewikkeld woord dat schrijvers te pas en te onpas gebruiken om bedoelingen in hun romans te duiden die eigenlijk geen duiding nodig hebben. Thematiek is er zo eentje. Denk jij na als je een verhaal op papier zet, waar dat dan onder valt? Welke thematiek het raakt? Ik niet. Ik wil een verhaal vertellen, geen verhaal ontleden voor ik het zelfs maar geschreven heb. Nergens voor nodig, die thematiek. Schrijf gewoon, en laat anderen achteraf bepalen wat de thema’s zijn.

5. Een boekenkast vol klassiekers

Het laatste onnodig ingrediënt is een boekenkast vol klassiekers. Ik heb nog nooit een klassieker gelezen geloof ik (maar ik ben ook niet gepubliceerd, dus misschien is dat geen goed voorbeeld). Ja, ik nodig je uit om boeken te lezen. Ja, ik nodig je uit om ervan te leren. Maar die klassiekers zijn niet verplicht, je hebt ze niet nodig om te kunnen schrijven. Dat is alsof je Jamie Oliver nodig hebt om goed te kunnen koken. Die boekenkast mag dus ook best vol staan met boeken van jonge schrijvers.

Welk ingrediënt heb jij niet nodig om te schrijven?

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.