Volg je passie voor je zevenenzestigste

Eigenlijk moet je mijn blog helemaal niet lezen. Je moet vriendelijk naar me lachen, mijn woorden wegwuiven en me verder negeren. Althans, dat las ik afgelopen weekend in het NRC. Specifieker: in de column van Rosanne Hertzberger.

Ik blog namelijk over mijn passie, en volgens Rosanne is dat precies wat je niet moet doen: je passie volgen. ‘Het is een illusie dat iedereen in dit land zijn passie zou kunnen volgen,’ schrijft ze. ‘De meeste van ons moeten gewoon werken.’ Die zin bleef in mijn hoofd hangen. Ik ben namelijk zo’n passie-evangelist, zoals Rosanne het noemt. Die vriendin die je af en toe vraagt wat je het liefst in je vrije tijd doet en je vervolgens aanspoort daar iets mee te doen. En je eraan herinnert wanneer je dat niet doet. Maar dat is niet omdat ik denk dat je er werk in kunt vinden, want daarin heeft Rosanne gelijk. Ze schrijft dat de ideale loopbaan niet voor iedereen is weggelegd, omdat er niet genoeg plek is voor ieders passie. Als je graag vist, is het zeker niet zo dat je meteen in de sportvisserij terecht kunt. En wanneer je het leuk vindt om op het ijs te staan, betekent dat niet dat je samen met Sven Kramer Nederland kunt gaan vertegenwoordigen.

Hoewel een passie je dus niet verzekerd van een baan, geeft het je wel iets anders, iets dat in mijn ogen minstens zo belangrijk is: geluk. Dat mooie gevoel dat je krijgt wanneer je met iets bezig bent dat je graag doet, zorgt ervoor dat je die baan op kantoor, als vakkenvuller of als schoonmaakster volhoudt. Ook is het volgen van je passie een geweldige manier om ergens goed in te worden. Die uren waarin je de haakjes uit vissenbekken haalt, leer je meer over het vissen. En wanneer je veel op de schaatsbaan te vinden bent, kun je vanzelf een aardig rondje schaatsen. Misschien wel steeds sneller ook. Doordat je met je passie bezig bent, oefen je jezelf in die vaardigheid terwijl het niet voelt als een verplichting.

Rosanne vindt dat een land op een gegeven moment verzadigd raakt van mensen met passies. Op de werkvloer misschien wel, maar geef twintig verschillende schrijvers en cupcakebakkers hetzelfde thema, en je krijgt twintig verschillende verhalen en gebakjes terug. Want dat is het mooie: een passie is niet universeel. We zijn individuen, vullen onze passie op onze eigen manier in en gaan er anders mee om. Op een manier waar we gelukkig van worden, want hoewel zij daar anders over denkt, ben ik overtuigd van het tegenovergestelde. Iedereen mét een passie, wordt juist gelukkig. Blogger Ernst-Jan Pfauth volgde zijn passie, bloggen. Het bezorgde hem een baan. Schrijver Murat Isik volgde zijn passie voor schrijven en het bracht hem een prachtige debuutroman waar lovend over gesproken werd. Rob Wijnberg volgde zijn passie om de journalistiek te vernieuwen, en wierf binnen een maand meer dan achttienduizend leden voor zijn idee.

Er zijn talloze voorbeelden, en waarom zou jij daar niet één van kunnen worden? Als je je passie volgt met het idee er hoe dan ook je werk van te maken, moet je misschien Rosanne’s advies opvolgen. Ambitie is goed, maar je passie is iets wat je ook zou doen als je er niet voor betaald kreeg. Iets dat je zoveel voldoening geeft en waar je jezelf zo in kwijt kan, dat het je een gelukkiger mens maakt. Iets waar je nu tijd voor moet maken, en niet pas na je zevenenzestigste. Volgens Rosanne moet je me nu dus vriendelijk toelachen en me verder negeren. Want ik ben zo’n passie-evangelist en weet daarom volgens haar niet waar ik het over heb.

Door het volgen van mijn eigen passie, natuurlijk.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ik begrijp haar punt – het klopt dat niet iedereen zijn passie kan waarmaken, maar dat mag toch niemand tegenhouden om het te proberen? Ik vind haar visie heel erg negatief. Er zijn overigens weinig mensen die meteen alle andere opties overboord gooien om hun droom na te volgen en zo “hun taak in de maatschappij niet uitvoeren”, dus voor zover ik zie, ondervindt niemand nadelen van die passie-evangelisten 😉
    Ga dus maar goed door, haha!

  • ‘passie-evangelist’, wat een prachtwoord, wilde dat ik het zelf had bedacht. Je blog is weer oud en vertrouwd qua kwaliteit, gaat zo verder, doet zo voort.
    S.W.