Vraag nooit of iemand romans wil schrijven, want er is meer dan publiceren

‘En wat wil jij gaan doen?’ De muziek stond hard en in de tuin werd gelachen. Tegenover me prikte een jongen met zijn vork in een stuk monchoutaart terwijl ik naar een antwoord op zijn vraag zocht. ‘Ik, ehm.. Ik wil schrijven.’ Ik probeerde het nog te relateren aan mijn opleiding door te zeggen dat tekstschrijven me ook wel leuk leek, maar het hielp niet. ‘Wat dan? Boeken?’

[heading margin_top=”14″]Willen schrijven is niet hetzelfde als willen publiceren[/heading]

Daarna bleef het stil. Er werd gezocht naar een ander gespreksonderwerp, geloerd naar de overgebleven stukken taart en geluisterd naar het onophoudelijke gelach. Ik maakte een beweging die midden hield tussen ja knikken en nee schudden, maar hij wilde het antwoord weten. ‘Wat voor boeken? Van die spannende? Hoe noem je dat..’ Hij dacht na, ik wist het antwoord. ‘Thrillers?’ vroeg ik. ‘Die, ja. Dat had ik niet achter je gezocht, thrillers schrijven. Goh..’

Het blijft me verbazen hoe mensen de zin ‘ik wil schrijven’ in gedachten meteen omvormen tot: ‘ik wil een boek schrijven’. Want wie zegt dat ik dat wil? Een passie voor schrijven is niet hetzelfde als een boek willen uitgeven. Willen schrijven is niet hetzelfde als willen publiceren. Trots zijn op je teksten betekent niet dat je je eigen hoofd op de achterkant van een boek wil zien. Toegegeven, het lijkt erop. En het is de enige vorm van schrijven die nog enig sociaal aanzien heeft. Naast dichten, als je goed bent. Maar eigenlijk is dat zonde.

Er zijn nog zoveel andere manieren waarop je het schrijven kunt uitoefenen. Je beperkt jezelf als je denkt: schrijven = romans. Schrijven is ook bloggen, tekstschrijven, persberichten schrijven, journalistiek werk doen, webredactie, geestige twitterbio’s bedenken, scripts schrijven, non-fictie schrijven, met bijschriften vakantiefoto’s onvergetelijk maken, een dagboek bijhouden; schrijven is meer dan je denkt. En het is zeker meer dan alleen romans.

[heading margin_top=”14″]Doe eens gek, geef een creatieve schrijfcursus[/heading]

Een mooi voorbeeld van iemand die het schrijven op een andere manier een plek geeft, is een docent (ja, dezelfde die boekentips gaf en de creatieve schrijfopdracht uitdeelde). Ze schrijft, en juist omdat ze daar zoveel plezier in heeft, wil ze het doorgeven aan anderen. Daarom is het haar droom om een creatieve schrijfcursus in het buitenland te geven. Ze droomt er niet alleen van, ze doet ook onderzoek naar creatief schrijven en wil er meer over leren.

Dit soort dromen zijn fantastisch. Niet je eigen egoïsme (want, geef toe, dat speelt toch een rol bij het gepubliceerd willen zien van je eigen teksten) maar het plezier van anderen zet je voorop. In plaats van puur aan je eigen schrijfkwaliteiten te werken, help je anderen bij het vinden van hun papieren stem en plezier in het schrijven. Ik kan me voorstellen dat het een heel andere manier van voldoening schenkt, maar het is nog steeds schrijven.

Doordat de nadruk vaak op romans en korte verhalen ligt, verdwijnen andere invullingen (zoals de creatieve schrijfcursus) onterecht naar de achtergrond. Als je de volgende keer iemand naar een voorliefde voor schrijven vraagt, laat de woorden ‘boek’ of  ‘roman’ dan weg. Stel gewoon de juiste vraag: ‘Wat dan?’ en wacht het antwoord nieuwsgierig af.

En neem ondertussen een hap van je taart.

Op welke manier geef jij invulling aan je drang om te schrijven?

 

Foto door: Rutger van Zuidam

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • ‘Wat dan?’ vraag ik me nieuwsgierig af.