Waarom je als jonge schrijver de angst om nooit te publiceren los moet laten

Als je op jonge leeftijd ontdekt dat schrijven je passie is, is dat fantastisch. Vooral omdat je dan weet dat je er nog zoveel over kunt leren. Je hebt nog jaren om uit te zoeken wie je favoriete schrijver is, wat voor soort schrijver jij bent en waarover je dan eigenlijk wil schrijven.

[heading margin_top=”14″]Iets bereiken met schrijven? Grapje zeker?[/heading]

Toch is er ook een nadeel: angst. Angst omdat je iets met je leven moet. Het is iets waar je, als je later met schrijven begint, minder last van hebt. Dan heb je al een studie afgerond, werk gevonden en misschien een huis gekocht. Schrijven verandert dan van hoofdzaak in bijzaak.

Maar dan kom ik. Negentien jaar, zonder concrete plannen die ik na mijn studie wil uitvoeren. Ik studeer nog drie jaar, misschien langer. In die drie jaar heb ik de vrijheid om te dromen, veel te schrijven en mezelf te ontwikkelen. Maar wat als die jaren voorbij gaan zonder dat ik echt iets met schrijven bereikt heb?

Dan moet ik een baan zoeken. Iets wat ik jarenlang kan doen zonder dat ik ’s ochtends met tegenzin koffie zet en ’s avonds met tegenzin mijn tanden poets. Maar wat als die baan, datgene wat nu nog ver weg lijkt, niet in de buurt komt van het gevoel dat schrijven me geeft?

WriteWriteWrite

[heading margin_top=”14″]Misschien word je er wel nooit echt goed in[/heading]

‘Tja,’ kun je dan denken, ‘niet iedereen krijgt de kans om te doen wat hij echt leuk vindt.’ Dat is zo. Maar ik ben jong. En ik heb ambities die ik wil waarmaken, dromen die ik werkelijkheid wil zien worden.

En dan is er die angst. De angst die blogger Penelope Trunk treffend beschrijft in haar blog over talent. Als kind besteedde ze tien jaar van haar leven aan kunstschaatsen. Ze was er goed in, maar niet bijzonder. Soms is ze bang dat ze nu iets vergelijkbaars doet:

”Maybe I am doing something I’ll never be great at.”

Iets waar ze veel tijd aan besteedt, maar nooit echt goed in zal worden. Net zoals veel jonge schrijvers, zoals ik, de angst voelen om nooit echt iets met schrijven te kunnen doen. Dat het nooit meer zal worden dan een hobby waar je zo af en toe tijd voor vrijmaakt.

Nooit meer dan iets waar ik een paar jaar over geblogd heb.

[heading margin_top=”14″]Geen angst voelen, maar erkenning krijgen[/heading]

Die gedachte komt soms naar boven. Wanneer je hoort dat een negentienjarige na het winnen van een schrijfwedstrijd een boekcontract tekent, bijvoorbeeld. Of wanneer je ziet dat het verschillende jonge schrijvers lukt om elk jaar een prachtige roman te schrijven.

Bewonderenswaardig, maar soms ook jaloersmakend.

Op dat moment wil je zijn waar zij zijn. De angst niet meer hoeven voelen, maar het verruilen voor erkenning. Want, zeg je tegen jezelf, over een paar jaar heb ik ook die leeftijd bereikt. En misschien wel niets gepubliceerd of zelfs maar gewonnen.

WritingNovels

Eigenlijk moet je die gedachte geen ruimte geven. Want goed zijn in schrijven heeft niets met talent te maken. En, hoe fijn erkenning ook is, ook niet met het tekenen van een boekcontract of uit een stapel verhalen als beste gekozen worden.

[heading margin_top=”14″]Het gaat om de voldoening die schrijven je geeft[/heading]

Wanneer schrijven je passie is, gaat het om het gevoel dat het je geeft. De voldoening die je voelt wanneer je een verhaal hebt afgerond, de opwinding wanneer je een idee krijgt en het liefst meteen je opschrijfboekje pakt om het uit te werken.

Misschien zul je er nooit beter in worden. Of misschien zelfs nooit echt goed. En misschien neem ik over drie jaar mijn diploma in ontvangst zonder ook maar een klein stukje van mijn droom waargemaakt te hebben.

Maar blijf schrijven. Gewoon, omdat het fantastisch voelt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    Herkenbaar, inspirerend stuk’je’. Dat je plezier beleeft aan het schrijven, is inderdaad het belangrijkste, al is het natuurlijk leuk als anderen je (stukken) waarderen. Schrijf je in de eerste plaats voor jezelf, om in dit geval je angst te verwoorden of om collega-schrijvers te inspireren?

    Je weet nooit of je nog iets met je schrijfsels kunt doen,net zoals je nooit weet wat iemand nog eens aan een blog van jou heeft, of hij of zij nu reageert of niet.

    Schrijven is altijd m’n hobby geweest en hoewel ik er vrijwillig voor wat sites e.d. ook veel mee doe, heb ik er tot dusver niet m’n werk kunnen maken. Maar van schrijven kom ik wel tot leven (al moet ik er soms wat angsten voor overwinnen), ik krijg voldoening als ik een verhaal/ blog heb afgerond en waardeer het als mensen reageren. (Maar dat is geen noodzaak om te schrijven, gelukkig.)

    Wat zou jij het liefste met schrijven willen doen?

    Ik heb tot dusver nog maar een paar blogs van je gelezen, maar ik blijf je zeker volgen. Die laatste regel geldt ook zeker voor jou: blijf schrijven! 😉

    • Linda Rosalinde Markus

      Hee Arjan! Niet te geloven dat ik je reactie nu pas zie. Ik schrijf in eerste plaats voor mezelf (en dan heb ik het over korte verhalen die ik in n opschrijfboekje schrijf). Bloggen doe ik om meerdere redenen. Ik wil m’n eigen gedachten rond het schrijven beter ‘weten’. Door het op te schrijven worden ze concreter en daar haal ik zelf veel steun uit wanneer het even niet zo lekker gaat met schrijven. Daarnaast vind ik het heel fijn om zo tips van andere schrijvers te verzamelen. Dan hoef ik later niet het hele internet af te struinen, maar kan ik gewoon in m’n eigen blogarchief kijken.

      Toch blog ik ook voor m’n lezers. Schrijvers zoals jij die jong zijn, ambities hebben om iets met schrijven te bereiken maar nog niets hebben gepubliceerd. Ik heb een jaar lang (voordat ik begon met bloggen) heel slecht in m’n vel gezeten. Dat jaar heb ik uiteindelijk heel veel geschreven en die verhalen publiceerde ik op een forum, ook al durfde ik dat eigenlijk niet. Ik kreeg daar zo ontzettend veel positieve reacties (‘wanneer komt het volgende?’ ‘schrijf meer alsjeblieft!’) dat ik ervan groeide.

      Daarna begon ik een blog omdat ik merkte dat de reacties van anderen me goed deden en omdat je op die manier een commitment naar je lezers toe maakt: ik blog (bijna) iedere dag, dus word dat ook verwacht en wil ik dat graag waarmaken. Het helpt om meer met het schrijven bezig te zijn. Ik wil daarom anderen inspireren om ook bezig te blijven met schrijven, omdat ik merk hoe gelukkig je ervan wordt.

      Dat is een moeilijke vraag.. Soms zeg ik weleens dat ik schrijver zou willen worden, maar dan vraag ik me weer af of ik daar wel genoeg ideeën voor heb. Dus wat ik het liefst zou willen: iets met schrijven, en dan kan ik verhalen schrijven altijd blijven doen.

      • Arjan van den Berg

        Ach ja, beter laat dan nooit. Je hebt naast bloggen natuurlijk nog meer te doen en wellicht krijg je nu zoveel reacties en mailtjes, dat er wel eens eentje tussendoor kan glippen. Ik geloof dat dit trouwens m’n eerste reactie op je blog was (en dit een van de eerste blogs was die ik heb gelezen). Inmiddels heb je weer heel wat geschreven en ben ik meer van jouw en je schrijfsels te weten gekomen. Maar dit voegt zeker wat toe. Bedankt voor je reactie.

        Het wordt misschien wat ‘afgezaagd’, maar het is wel herkenbaar wat je schrijft. Dat is wat mij betreft zeker ook een reden om te schrijven: (h)erkenning. Vaak blijkt dat mensen met dezelfde vragen en gedachten zitten, dat ze in hetzelfde schuitje zitten. Alleen lijkt iedereen soms af te wachten tot er iemand zijn of haar mond opendoet, of in ons geval: de pen of het toetsenbord pakt.

        Wat dat slecht in je vel zitten en dat veel schrijven en publiceren op een forum: ook herkenbaar. Ik heb in die tijd ook veel geschreven en nagedacht over (virtuele) identiteit: mensen houden in het ‘echte leven’ soms maskertjes op die ze op internet soms verrassend genoeg ‘makkelijk’ afzetten of die drempel overwinnen. Misschien onder het mom van: ‘ze kennen me toch niet‘. Ik heb gemerkt dat mensen op het internet soms heel open (kunnen) zijn en schrijven zeker ook kan verbinden. En je kunt negatieve gedachten en gevoelens beter delen (hoe eng dat zeker ook kan zijn) dan ze oppotten. Maar dat hoef ik jou vast niet te vertellen.

        Mooi dat je dan nu beter in je vel zit en je schrijfsels positiever zijn. Man, eh, vrouw, of je nu iets publiceert of niet: jij bent een schrijfster, of je nu iets op papier publiceert of niet. Want een blog is feitelijk een ook publicatie en jij kunt zeker schrijven. Ik ben zeker benieuwd waar al dat schrijven ons gaat brengen, maar ik geloof dat schrijven ons leven nu ´al´ verrijkt, dat anderen er wijzer van worden en dat wij er al veel plezier aan beleven.

  • Lilith_8

    Ik denk niet dat ik ooit voldoening zou kunnen vinden als het schrijven niet goed genoeg is…
    Een nachtmerrie die ik nog erger vind dan helemaal niets publiceren, is mijn naam zien staan op een boek à la ’50 tinten grijs’!

    • Linda Rosalinde Markus

      Ai, dat vind ik ook wel een behoorlijke nachtmerrie.. Maar dat heb je gelukkig wel zelf in de hand, waar je naam onder komt. 🙂