Reportages over literaire avonden leveren weinig retweets op: waarom doe je het?

Als je mijn blog al wat langer volgt, weet je dat ik een trouwe bezoeker ben van de literaire talkshow Literaturfest. Vorig jaar mei kwam ik achter het bestaan ervan en sindsdien ben ik elke editie gegaan. Toen ik in juni dat jaar (ja, dit klinkt oud, maar nee, ik ben pas twintig) webredacteur werd bij de Jonge Schrijversavond, schreef ik er ook trouw over. Onlangs merkte iemand op dat dat eigenlijk ondankbaar werk was, ‘want Literaturfest heeft de reportages nog nooit geretweet’. Hamvraag: waarom zou je daar dan je tijd insteken?

[heading margin_top=”14″]Waarom schrijf je reportages als ze niet geretweet worden?[/heading]

Goede vraag, al verliest die vraag aan geloofwaardigheid wanneer hij gesteld wordt door iemand die met het aantal retweets meet hoe dankbaar bepaald werk is. Gek genoeg kreeg ik een soortgelijke vraag ook van schrijver Thomas Heerma van Voss toen ik op een zondagmiddag naar Spijkenisse reisde om hem en zijn broer over hun schrijverschap te horen praten. Hij wilde weten waarom ik naar dit soort middagen ging, ongeacht of ze in afgelegen bibliotheken of hartje Amsterdam plaatsvonden.

Ik had er nog nooit zo over nagedacht, dus antwoordde ik: ‘Gewoon, omdat ik het leuk vind. Interessant.’ Niet echt een goed verhaal, dus later dacht ik er nog eens over na. Het antwoord stuurde ik in drie tweets naar Thomas:

[heading margin_top=”14″]De reden: zodat anderen het ook kunnen ervaren[/heading]

En het leuke van bloggen is dan dat ik nu weer op dat antwoord terug kan komen. Want ja, schrijven is iets wat alleen echt begrepen wordt door mensen die het zelf ook doen, maar toch is dat niet de enige reden om naar literaire avonden als Literaturfest te gaan. Ik kan er wel een paar noemen: 1. Een avondje in Amsterdam doorbrengen is altijd leuk, 2. Wijn drinken terwijl je naar gesprekken over boeken luistert klinkt beter dan naar de kroeg gaan puur voor het wijntje zelf, 3. Het blijft grappig om te zien dat het literaire wereldje zo’n ‘ons-kent-ons’ is en mensen als Alexander Klöpping en Anna Drijver minstens zo trouw zijn als ik.

Toen ik in de toiletten van De Rode Hoed aangesproken werd door een meisje die vroeg of ik het leuk vond, vertelde ik haar dat ik het jammer vond dat het de op één na laatste editie was. ‘Wat?’ zei ze, waarbij haar stem aan het einde een halve toon omhoog ging. ‘Literaturfest? Meen je dat?’ Ik knikte, waarop ze me heel teleurgesteld vertelde dat ze het nu pas had ontdekt en nog veel vaker had willen meemaken.

Daarna dacht ik terug aan de vraag ‘waarom schrijf je reportages over evenementen als ze toch niet geretweet worden’ en wist ik ineens dat ik het voor mensen zoals dat meisje doe. Mensen die wel van literatuur houden en het best leuk zouden vinden om zo’n avond mee te maken, maar niet van het bestaan afweten. Als ik een evenement bezoek dat onderhoudend, interessant, humoristisch en ja ook leuk is, wil ik erover schrijven zodat anderen er een beeld van krijgen en denken: ‘Dit moet ik zelf ervaren.’

Het levert niet veel retweets op, nee. En je zondagmiddag in een afgelegen bibliotheek doorbrengen klinkt misschien niet als de leukste invulling ervan. Maar ik hoop dat er wel lezers zijn die door mijn reportages een beeld krijgen van het aanbod aan literaire evenementen in Nederland en sommigen ook zelf willen meemaken. Als dat betekent dat het weinig retweets oplevert, so be it. Lees liever mijn reportage van de afgelopen editie.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Elja

    “al verliest die vraag aan geloofwaardigheid wanneer hij gesteld wordt door iemand die met het aantal retweets meet hoe dankbaar bepaald werk is”. 🙂 precies. Zo ken ik je!

  • Lilith_8

    Goed stuk! Ik kan me voorstellen dat deze verslagen voor veel mensen nuttig zijn. Voor mij iets minder, aangezien ik natuurlijk uit België kom, maar ik lees ze toch met veel plezier. Het toont toch aan dat er geen hoge drempel hoeft te zijn om dit soort evenementen bij te wonen.