Waarom schrijven zoals je praat altijd een ehh, slecht idee is

‘Goh.’ Het klonk alsof ze echt verbaasd was. Net voordat de rode wijn haar lippen raakte, kantelde ze het glas en zette het op tafel. ‘Je schrijft toch?’ Ik knikte, waarna haar wenkbrauwen elkaar ontmoetten in een frons. ‘Je klinkt helemaal niet als een schrijver.’

‘Goh,’ dacht ik. Ze volgt me toch op Twitter? Deze tweet had allang duidelijk moeten maken dat ik niet klink zoals ik schrijf:

Mijn favoriete blogger, Ernst-Jan Pfauth, schreef een fantastisch boekje waarin hij de beste blogtips verzamelde. Zijn blogposts zijn vaak krachtig en ongelofelijk goed geschreven, dus natuurlijk volg ik zijn tips trouw op.

Toch kan ik me niet vinden in één van zijn tips, namelijk om te schrijven alsof je in een lawaaiige kroeg tegen een vriend praat die net een biertje teveel op heeft. Kortom: schrijf zoals je praat.

Ik schrijf niet zoals ik praat — en geloof me, dat is maar beter ook. Misschien schrijf ik zoals ik zou willen praten. Tot ik laatst onderstaande zinnen las en me realiseerde die schrijftip niet het echte probleem is:

Maybe the problem isn’t writing the way we talk.

Maybe the problem is that we don’t talk well enough.

Ik praat gewoon niet goed genoeg. En omdat ik ervan overtuigd ben dat ik over drie jaar nog steeds niet als een schrijver klink, voeg ik liever iets aan zijn tip toe: schrijf zoals je praat — mits dat een duidelijk en samenhangend verhaal oplevert.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.