Het ‘waarom’ van het schrijven is opgelost: het vult de existentiële leegte

Schrijven is de enige beroepsvorm die ik ken waar een waas omheen hangt. Ik ben er nog niet precies uit wat voor waas het is. Ik neig naar een waas van perfectie of een waas van verlangen naar wat het je geeft. Vaak gaat het voor niet-schrijvers namelijk niet om het eindproduct, maar om alles wat daar omheen hangt. Gepubliceerd worden, lovende recensies ontvangen, mediaoptredens bij Pauw & Witteman. Toch wel een droombaan, dat schrijver zijn.

[heading margin_top=”14″]Droombaan? Nee, vechten voor je idealen![/heading]

Die waas zorgt ervoor dat mensen vergeten dat schrijven hard werken is, omdat ze alleen zien wat het oplevert. Dat het ook anders kan zijn, bijvoorbeeld wanneer je veel kritiek krijgt en door je eigen sociale omgeving verstoten wordt, bleek afgelopen woensdag. Ik woonde een avond bij over verstoten schrijvers. Franca Treur, Mano Bouzamour en Karin Amatmoekrim waren te gast. Alle drie zijn ze door hun sociale, religieuze of directe omgeving verstoten. Niks droombaan, maar letterlijk vechten voor je idealen.

Mocht je benieuwd zijn naar hoe die avond was, dan kun je de reportage lezen die ik erover schreef voor de Jonge Schrijversavond. Als tegengeluid op het idee dat schrijvers schrijven omdat het een absolute droombaan is waar je weinig voor hoeft te doen, vroeg ik het afgelopen jaar aan schrijvers waarom ze schrijven. Het is de meest onzinnige vraag die je kunstenaars kunt stellen, omdat er voor het creëren van die kunst helemaal geen reden hoeft te zijn, maar voor mij ook de meest intrigerende.

Schrijven is niet zomaar iets. Het betekent dat je uren van je leven wijdt aan het verzinnen van verhalen, het componeren van zinnen en het zoeken van de juiste woorden. Het betekent bladzijdes vol slechte zinnen schrijven, passages schrappen, materiaal zoeken om mee te werken en dan nog weet je niet wat het uiteindelijke resultaat zal zijn.

[heading margin_top=”14″]Waarom zijn schrijvers zo gek om te schrijven?[/heading]

Je moet dus eigenlijk wel gek zijn om daar zonder reden aan te beginnen. Daarom vind ik die waarom vraag belangrijk. Ik heb heel verschillende antwoorden gekregen. Voor de één is het een ‘innerlijke noodzaak’, de ander doet het om ‘de lezer te vermaken’ en weer een ander wil ‘dit verhaal niet verloren laten gaan.’ De redenen zijn net zo divers als de schrijvers zelf.

Een bevredigend antwoord vond ik niet. Wat is nu echt die diepste reden waarom mensen schrijven? Het antwoord waarin ik mezelf herkende, vond ik tijdens een uitzending van Knevel en Van den Brink waarin Franca Treur te gast was om over haar nieuwe boek, De woongroep, te praten. De hoofdpersoon in haar boek zoekt naar de zin van het leven, iets om de leegte in haar leven op te vullen.

Treur kent die leegte ook, maar vult het op met schrijven:

‘Schrijven is voor mij een manier om de leegte te vullen. Het is een soort existentiële leegte, het gevoel dat je niet goed weet waarom je op aarde bent. Echt je bestemming vinden in dit leven is best moeilijk.’

Wanneer aan Treur gevraagd wordt hoe die leegte kan worden opgevuld, noemt ze verschillende dingen. Via een talent of een passie, via een kind, een ideaal. Er zijn volgens haar heel veel manieren, maar de kunst is om er eentje te vinden die bij je past.

Een boek schrijven dus. Waarom? Omdat het je een bestaansreden geeft en de leegte opvult.

Waarom schrijf jij?

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Noa Meijer

    Omdat het ontspannend werkt. Daarbij structureer ik mijn gedachten.