Waarom we redacteuren als Jim Campbell nodig hebben

Een man met een baard, warrig haar en een ouderwetse typemachine op zijn statige bureau. Een schrijver, zou je denken. Een filosoof, misschien. Toch hielp deze, op het oog wat verwarde man, bij de Ierse krant Sunday World de mooiste stukken voor de krant te selecteren. Inmiddels werkt Jim Campbell niet meer als redacteur. Sterker nog, het is onzeker of de redacties van kranten überhaupt blijven bestaan. Want nieuws selecteren kunnen we nu natuurlijk zelf.

Tenminste, dat denken we. Internetjournalist Alexander Klöpping vindt dat we geen redactie meer nodig hebben die een pakketje nieuws voor ons samenstelt. We kunnen het nieuws zelf selecteren, meent hij, terwijl hij met blogger Ernst-Jan Pfauth door Amsterdam fietst. ‘Je hebt iemand nodig die je vertelt wat belangrijk is,’ vindt die laatste. ‘Ja, maar geen journalist in een gebouw!’ lacht Alexander. ‘Iedereen kan dat tegenwoordig.’

Hoewel ik zijn standpunt begrijp, denk ik dat het vooral een illusie is dat we zelf het nieuws selecteren dat ons interessant lijkt. Wij selecteren niet, wij volgen de aanbevelingen van anderen op. Zoals journalisten die je volgt op Twitter, bloggers die een blog bijhouden over jouw interesse en vrienden die vertellen welk stuk je echt gelezen moet hebben. Wij creëren en selecteren niet, maar zijn puur gericht op het consumeren van wat anderen ons aanraden.

Washington Times redactie
Redactie van de Washington Times

Onze kennissen en vrienden selecteren, raden ons stukken aan. Het enige wat wij doen is bepalen of het ons belangrijk genoeg lijkt om te gaan lezen. Het probleem is dat wanneer je alleen de stukken leest die vrienden of mensen op Twitter je aanraden, je een te eenzijdig beeld van de wereld vormt. Je vrienden hebben waarschijnlijk dezelfde opleiding gevolgd en vergelijkbare interesses. Je Twittervrienden delen vooral wat voor hen persoonlijk de moeite waard is, vaak ook vanuit een bepaalde interesse. Niet vanwege de actualiteit of het maatschappelijk belang.

Daarom blijven redacteuren zoals Jim Campbell nodig. Wanneer je de krant ’s ochtends openslaat, wil je geen dingen lezen die je al weet. Je wil verrast worden, nieuwe inzichten opdoen en informatie verkrijgen die niet alleen voor jou persoonlijk, maar ook voor de samenleving belangrijk is. Vanuit die behoefte is het journaal ontstaan en uiteindelijk zorgde het voor de ontwikkeling van NRC Reader, een applicatie die je wekelijks de zeven beste stukken van de krant voorschotelt.

Als we toch denken het zelf te kunnen en de krantenredacties vaarwel zeggen, zijn er consequenties. En zolang een eenzijdig, onvolledig en beperkt wereldbeeld daar één van is, laat ik die redactie lekker zitten. Op hun bureaus, waar de ouderwetse typemachine vervangen is door prachtige journalistieke stukken. Klaar om gelezen te worden.

Bron afbeelding 1
Bron afbeelding 2

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.