Als je wacht op een revolutonair idee, schrijf je nooit meer

Mijn blog is als een drogisterij. Voorspelbaar, weinig vernieuwend. Of een goedkoop Chinees buffet: na twee maanden Chinees smeek je om steak. Het zijn niet mijn woorden, maar die van copywriter James Chartrand. ‘Elke dag bloggen zuigt de levenskracht eruit.’

[heading margin_top=”14″]Wachten op dat Ene Revolutionaire Idee[/heading]

Haar redenen zijn dezelfde als die van iedere andere tegenstander van iedere dag bloggen principe. ‘Ik blog alleen wanneer ik echt iets te zeggen heb’, ‘Er is teveel informatie op het web’, ‘Alsof je lezers tijd hebben om al die blogposts te lezen’, en ‘Je krijgt er toch niets voor terug.’

Ze kreeg 107 reacties op het artikel. Meestal ‘amen,’ of ‘halleluja’. En dat zette me aan het denken.

Is het zo dat je door iedere dag te bloggen op een gegeven moment jezelf blijft herhalen? En schrijf ik echt betere blogposts als ik mijn blogritme vaarwel zeg? Mag je echt alleen bloggen wanneer je Grote Revolutionaire Ideeën hebt?

Toen realiseerde ik iets: als ik alleen zou schrijven wanneer ik inspiratie of zin heb, zou mijn opschrijfboekje nagenoeg leeg zijn. Om een betere schrijver te worden, moet je veel schrijven. Je moet er regelmatig mee bezig zijn.

Dus waarom zou dat voor bloggen dan anders zijn?

[heading margin_top=”14″]Alleen door te oefenen word je beter[/heading]

Omdat James de vergelijking maakte met een Chinees buffet, geef ik mezelf de ruimte om nu een vergelijking te maken met een topsporter: als hij alleen zou trainen wanneer hij zin had, zou hij dan een gouden medaille winnen?

Nee. Sterker nog, hij zou geen enkele medaille winnen omdat de concurrentie vaker trainde.

En, om even bij de topsporter te blijven, zou hij zijn sport altijd leuk gevonden hebben? Ik denk het niet. De eerste keren dat hij met schaatsen struikelde of tijdens acrobatiek uit de ringen viel, vond hij er misschien wel niets aan. Maar door te trainen, werd hij beter. Hij werd er zelfs goed in en begon het steeds leuker te vinden.

Ik heb niet elke dag zin om te schrijven. En ik heb ook niet altijd een idee voor een blogpost. Maar als ik mijn opschrijfboekje open en begin te schrijven, oefen ik. Ik word beter, en daardoor neemt het plezier dat ik erin heb toe.

Pindasaus

[heading margin_top=”14″]Daar zit je dan, met die lege pagina[/heading]

En, belangrijker nog, niet alles hoeft perfect te zijn.

Ik hoef niet elke week perfecte steak te presenteren alsof ik een restaurant met een Michelin-ster heb. Ik kan korte verhalen schrijven of zelfs alleen een paar zinnen, want als ik me alleen richt op Het Idee voor een roman, kom ik er niet.

Nee, alleen schrijven wanneer je iets te zeggen heb werkt niet. Dat verlamt, want dan moet het NU écht gebeuren.

Een ritme aanhouden, er een gewoonte van maken, dát helpt. Dat zorgt ervoor dat je blijft schrijven, jezelf blijft ontwikkelen. Want ik denk dat we meer te zeggen hebben dan we ooit kunnen schrijven.

Moet ik over kleine inzichten dan maar mijn mond over houden omdat ik wacht op dat ene Grote Revolutionaire Idee dat met heel veel geluk en een grote dosis magie één keer per maand in mijn gedachten opduikt?

[heading margin_top=”14″]De pindasaus mag af en toe best lauw zijn[/heading]

Ja, misschien zit er af en toe een mager voorgerechtje tussen of heeft de training niet het gewenste resultaat, maar het is beter dan op inspiratie wachten: dan zou ik namelijk geen blog hoeven beginnen.

En al helemaal geen boek hoeven schrijven.

Zoals blogger Ernst-Jan Pfauth zegt: je bent zo goed als de stroom van je berichten. Dat de rijst een keer wat kleverig is of de pindasaus lauw, is niet erg. Als het Chinese buffet in zijn geheel maar lekker smaakt.

En bedenk: waarom eet je Chinees?

Als het door de liefde voor het eten is, laat je dan niet van dat buffet weerhouden als de kok een keer met andere kruiden heeft geëxperimenteerd. Misschien zorgt dat uiteindelijk wel voor de lekkerste Chinese gerechten die je ooit proefde.

En zonder Chinezen, drogisterijen en topsporters: blijf dus gewoon iedere dag schrijven, want dat maakt je beter.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    Weet je wat pas lekker is: chips met pindasaussmaak, wat ik laatst in de supermarkt tegenkwam. Maar zonder gekheid, om het even bij die vergelijking te houden: ik had het ook gewoon bij naturel kunnen houden, bij wat ik al ken. Ik zou kunnen blijven schrijven wat ik altijd schrijf, me voor kunnen houden dat ik altijd iets te zeggen moet hebben, altijd een serieuze toon aan moet slaan.

    Dat laatste word ik van mezelf ook wel eens zat, vandaar dat ik mezelf ‘toesta’ om soms ook gewoon iets te schrijven omdat ik er lol in heb, een ironisch toontje aansla of met ‘dubbele bodems’ werk.

    Dat het niet werkt om op die ene goddelijke ingeving te wachten, weet ik. Wat dat elke dag bloggen betreft: ik geloof niet dat de bezieling er per definitie dan afgaat. En ik heb inmiddels ook gemerkt dat het niet helpt als ik alleen schrijf als ik denk dat ik iets te zeggen heb. Soms schrijf je iets schijnbaar ‘onbenulligs’, waar een ander juist op inhaakt. Nee, sterker nog: als je er zelf lol in had om te schrijven, boeit die lezer minder.

    En als je er geen lol in had, heb je ontdekt wat niet werkt of heb je in elk geval weer geoefend. Wat ik bij mezelf heb gemerkt is dat ik eigenlijk altijd op scherp sta en alles wat ik hoor en gezien heb opsla. Ik luister naar de verhalen van mensen, stoei met m’n eigen gedachten, lees allerlei informatie… Natuurlijk is dat allemaal stof voor een verhaal, maar soms kan me dat ook gek maken, dat ik soms maar gewoon een stripboek pak of een film kijk om m’n hoofd even rust te geven – wat vervolgens ook weer inspiratie kan geven, maar dat hoeft niet.

    Voor mij werken deadlines van schrijfwedstrijden beter dan het elke dag bloggen, maar het idee is hetzelfde. Gisteren had ik geen inspiratie voor een verhaal. Ik had toen kunnen zeggen: dan schrijf ik niet. Ik heb mezelf ‘gedwongen’ om gewoon te gaan schrijven en kwam binnen een half uur op een – al zeg ik het zelf – alleraardigst verhaaltje wat ik gewoon in heb gestuurd.

    Wat mij betreft, schrijf je in elke blog toch weer iets nieuws of iets dat me aan het denken zet (nou ja, meestal dan ;-)). Je raakt nooit uitgeschreven over schrijven. Mooi als je dat voor jezelf zo op een rijtje kunt zetten, maar het is natuurlijk wel zo leuk als collega-schrijvers zo nu en dan in gesprek gaan.;-)

    • Linda Rosalinde Markus

      Goed van je dat je toch gewoon iets ingestuurd hebt! Soms is dat gewoon het beste: gaan zitten, schrijven en kijken wat eruit komt. Zelfs als je iets schrijft wat je meteen in de prullenbak wil gooien, heb je in ieder geval geschreven en geoefend. Met bloggen werkt dat net zo, denk ik. Door een commitment aan te gaan met je lezers (en dus openlijk te zeggen dat je elke dag blogt) dwing je jezelf (op een goede manier) om het vol te houden en hou je het schrijven op gang.

      Bedankt voor je reactie, zet mij weer aan het denken. Leuke wisselwerking op deze manier. 🙂

  • Arjan van den Berg

    Ik zie nu pas dat je een nieuw logo hebt. (Met dank aan Blogpraat?) Eenvoudig, maar veelzeggend. En ‘passie voor schrijven’ is kort maar krachtig genoeg. Dat fotootje rechtsboven maakt het zo ook wat persoonlijker. Ik zou zelf niet op die feedback zijn gekomen en die veranderingen hebben voorgesteld, maar nu ik het zo zie, denk ik: ja, da’s wel een verbetering.:-) (Niet dat je blog niet goed was, maar je snapt me vast wel.;-))

    • Linda Rosalinde Markus

      Ja, klopt! Ik ben er nog mee aan het spelen, maar het andere was inderdaad wat zakelijk. Ik ben zelf totaal niet goed in het maken van logo’s, dus het zal wel altijd iets simpels blijven, denk ik. Bedankt, goed te horen dat je het een verbetering vindt. 🙂