Wat windsurfen op de populairste plek ter wereld je leert over schrijven

12.23 pm, Jibe City in het water van Lac Bay

Ik zet mijn nagels in de plank en probeer mezelf omhoog te trekken. Het zoute water prikt in m’n ogen en verandert mijn volle paardenstaart in een plakkerig sliertje. Wanneer mijn knieën de plank raken, laat ik mezelf er uitgeput op neervallen.

[heading margin_top=”14″]De gedachte ‘dat wil ik ook!’ is je drijfveer[/heading]

Om me heen zie ik andere windsurfers. Sommigen schieten met jaloersmakende snelheid door het water en veroorzaken hoge golven. Het lukt me maar net om op de plank te blijven zitten. Anderen zie ik worstelen met hun zeil of zelfs het water in springen wanneer omdraaien niet lukt.

Het water van Lac Bay is lichtblauw en komt overal tot je middel, wat het een ideale plek voor windsurfers maakt. Wanneer je valt hoef je niet tegen de stroming in terug naar het strand te zwemmen, maar kun je je evenwicht hervinden en weer op je plank klimmen om het nog eens te proberen.

Vooral om die reden besloot ik dat ik het hier wilde leren. Vanaf de kant zie je windsurfers haast moeiteloos met hun board over het water glijden, omdraaien, achterover hangen en trucs doen. Het leidt tot één gedachte: ‘Dat wil ik ook!’

WindsurfingJibeCity

[heading margin_top=”14″]Klem je handen om je pen en probeer het opnieuw[/heading]

Dus schreef ik me in voor een les, kreeg een beginnersboard (lekker breed) en dito zeil (net groot genoeg om vooruit te komen). Nu lig ik twijfelend op mijn plank, me af te vragen of ik het ooit voor elkaar zal krijgen om te surfen in plaats van te vallen.

Die eerste kennismaking met windsurfen voelt aan als schrijven. Ik ken de techniek niet, weet amper wat ik moet doen en probeer maar iets. Of ik het goed doe, weet ik niet, maar wanneer het me even lukt om over het water te surfen, voel ik me geweldig.

Net zoals windsurfen in het ondiepe Lac Bay, zijn de instapeisen bij schrijven laag en leer je het alleen door het te blijven proberen. Dat bewijst het geweldige gevoel dat je krijgt wanneer het na een tijdje wél lukt, precies wanneer je verwachtte weer in het zoute water te vallen en opnieuw te moeten beginnen.

Daarom hijs ik mezelf omhoog, zoek een stabiele houding en klem mijn handen om de mast. Ik moet het opnieuw proberen.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.