Wees ontevreden over je werk en schrijf daardoor meer dan ooit

Ik probeer elke dag een blog te schrijven. Wanneer dat lukt, kan ik tevreden mijn WordPress dashboard sluiten en me richten op andere verslavingen, zoals goede koffie of Twitter. Het voelt geweldig om op de publiceer-knop te klikken en nog beter om je doelen te halen.

[heading margin_top=”14″]Klik meerdere keren per dag op die publiceer-knop[/heading]

Als je tenminste de juiste doelen stelt. En iedere dag een blog schrijven valt daar niet onder, las ik in een artikel over sneller schrijven van een Nederlandse copywriter. Ze schreef dat ze jaloers is op een vriend die tienduizend woorden per dag schrijft, terwijl zij een dag over het tikken van een blog doet.

‘Het probleem is dat ik mezelf toestemming geef om de hele dag over één blog te doen, waardoor ik blijf schrijven en herschrijven,’ legt ze uit. Ze refereert aan de Wet van Parkinson, die stelt dat een taak net zoveel tijd in beslag zal nemen als ervoor beschikbaar is:

”Work expands so as to fill the time available for its completion.”

Misschien is dat de reden dat veel schrijvers nooit iets publiceren: ze geven zichzelf jaren de tijd, om hun verhaal vervolgens te blijven perfectioneren en het nooit echt af te maken.

[heading margin_top=”14″]Gun jezelf geen koffie tot je dat doel bereikt hebt[/heading]

Het deed me denken aan de National Novel Writing Month die jaarlijks in november van start gaat. Het doel is om in een maand vijftigduizend woorden te schrijven, wat neerkomt op zo’n zeventienhonderd woorden per dag. Dat lukte me die maand voor het eerst.

Niet omdat ik ineens een methode had ontwikkeld om ongelofelijk snel te schrijven, maar omdat ik hogere doelen voor mezelf stelde. Omdat ik ontevreden was wanneer ik niet aan het dagelijkse woordenaantal kwam en mezelf dan een kop koffie misgunde.

Daarom ga ik vanaf vandaag proberen vaker ontevreden te zijn met wat ik produceer in mijn vrije uren. Met als beloning een aanzienlijk verhoogde schrijfproductiviteit.

Of een verminderde koffieverslaving.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Geen Amerikaanse copywriter, hoor. Gewoon een in Engeland woonachtige schrijfster en blogger van Nederlandse komaf 😉

    • Linda Rosalinde Markus

      Ah, dan heb ik een foutje gemaakt. Bedankt voor het aangeven! Je kunt het ook opvatten als een compliment: ik las aan je Engels niet af dat je Nederlands bent. 🙂

  • Arjan van den Berg

    Met die Wet van Parkinson ben ik het zeker eens. Stel een deadline uit en ik gebruik die tijd weer net zo goed. Hoewel, als ik een stuk heb geschreven en echt tevreden ben (wat voor vrijwel al m’n blogs geldt, het probleem is meestal het begin(nen)), ben ik er ook letterlijk klaar mee.

    Het is maar wat je onder ‘de juiste doelen’ verstaat. Sommige schrijvers redden het niet om elke dag te bloggen. Nu is met een blogserie bezig ben, gun ik mezelf wat langer de tijd om alvast ideeën te verzamelen en iets te schrijven dat in de lijn past. Liever dat dan veel schrijven en dat je inspiratie dan opgedroogd is en je lezer vergeefs wacht op zinvolle schermvulling.

    Het hangt er ook vanaf voor wie je schrijft. Ik kan me voorstellen dat je na die laatste Blogpraat (leuk om voor de eerste keer meegemaakt te hebben en ik ben zeker vaker van de partij) (meer) rekening met je lezers gaat houden.

    Het lijkt me nog altijd heel belangrijk dat je er zelf veel plezier aan beleeft en bloggen niet alleen het behalen van doelstellingen is/ wordt. Die koffie kan je ook helpen om te blijven schrijven.

    En ja, die NaNoWriMo helpt goed om de innerlijke criticus het zwijgen op te leggen en te blijven schrijven – inspiratie of niet. Wat dat betreft kun je inspiratie ook wel ‘dwingen’ en komt er vrijwel altijd wel iets uit als je ‘gewoon’ begint te tikken. Tegenstrijdig? Hmmja, dat heb je soms met schrijvers.(A)

    • Linda Rosalinde Markus

      Wat je zegt, herken ik! Wanneer ik blogs schrijf, ben ik sneller tevreden dan wanneer ik een kort verhaal schrijf. Omdat je blogs sneller gedateerd raken, denk ik. Na een aantal blogs, schuift de onderste weer naar de volgende pagina. Terwijl een kort verhaal blijft waar het is. Je kunt er niet ‘overheen’ schrijven.

      Daar ben ik het ook mee eens. Ik bedoelde het meer als: ‘Oh, elke dag bloggen is niet genoeg, er moet meer bij, anders blijft het bij elke dag een blog ipv ook nog een verhaal oid’. Natuurlijk moet je voor jezelf bepalen wat je wil bereiken en hoeveel je op een dag wil doen. En als je denkt dat je elke dag bloggen niet vol kunt houden of dat je daar niet genoeg inspiratie voor hebt, dan hoef je dat natuurlijk ook niet te doen.

      Ik doe het omdat ik het heerlijk vind om iedere dag met schrijven bezig te zijn en ook omdat er zoveel informatie, meningen en vooroordelen over bestaan dat ik zelfs met vijf blogs op een dag nog niet alles zou kunnen bloggen. En ook omdat ik denk dat het een goede schrijfoefening is, om een ‘commitment’ aan te gaan met jezelf en daardoor dagelijks te schrijven.

      Plezier blijft het belangrijkste! In bloggen, in schrijven, in alles wat je doet.

  • Koffie als beloning? Zonder koffie komt er bij mij geen woord op het scherm hoor 😉

    • Linda Rosalinde Markus

      Ai, dat zou dan nog wel eens een probleem kunnen worden.. Ik maak mezelf graag wijs dat ik geen koffie nodig heb om te schrijven, maar wanneer ik het wel heb, voelt dat toch wel lekker. 🙂

  • En onze #BlogAwayNL cursus van Karin is ook een mooie stok achter de deur 😉