Wereldburgerschap is inzien dat social media kansen biedt (voor het onderwijs)

‘Als ik een vliegtuig zie, denk ik: waarom zit ik er niet in?’ In de huiskamer van de Haagse Hogeschool, ingericht met een oude lamp met een rafelige kap, een pluizig tapijt en twee fauteuils, vertelt schrijver Abdelkader Benali over het belang van reizen. Hoe het ons confronteert met wie we zijn, wat hij tijdens zijn reizen leerde en hoe het ons helpt om wereldburgers te worden. Het belangrijkste dat hij leerde? ‘Dat de wetenschap dat je iets kunt leren, soms belangrijker is dan het leren zelf. Het geeft vertrouwen.’

De Haagse Hogeschool heeft hem uitgenodigd om te praten over wat wereldburgerschap inhoudt en hoe onderwijs studenten kan helpen bij de ontwikkeling ervan. Abdelkader Benali roemt de docenten die hem ooit echte inzichten hebben gegeven, zoals de docent die hem liet zien dat Oudgrieks leren binnen zijn mogelijkheden ligt. ‘Ik spreek het nog steeds niet, maar de wetenschap dat ik het kan leren geeft rust.’ Goed, inspirerende docenten die studenten vertrouwen geven zijn belangrijk. Daarna zei hij iets opvallends:

‘Social media is een gevaar voor het doceren. Het is vluchtig, terwijl we diepere inzichten nodig hebben.’ En iets later: ‘Wanneer er sprake is van eenrichtingsverkeer, dan stopt de overdracht van kennis. Een gesprek heeft alleen nut als er gelijkwaardigheid is.’

Hoe gelijkwaardig is het als een docent je in de les vraagt je mobieltje weg te leggen? Verwacht dat je de lesstof zonder discussie voor waar aanneemt? Of denkt dat kennis overbrengen hetzelfde is als een PowerPoint voorlezen? Je eruit stuurt als je een tweet over de lesinhoud verzend? Als bedrijf moet je zijn waar je doelgroep zit. Waarom moeten studenten zich dan aanpassen aan (de kanalen en middelen van) de hogeschool? Social media is geen gevaar voor het onderwijs, het is een kans om studenten op andere manieren te bereiken.

Er zijn goede voorbeelden. De docent die studenten tijdens de les vraagt om een tweet te versturen, zodat een uitgever ziet dat er behoefte is aan bepaalde lesstof. De docent die op Twitter een lijst aanmaakt met nuttige artikelen over het vakgebied en studenten de kans geeft om het te volgen. De docent die studenten via een Facebookgroep informeert, omdat ze begrijpt dat veel studenten niet naar het ingewikkelde intranet gaan. De docent die laat weten via social media sneller te antwoorden dan via e-mail.

Uit het verhaal van Abdelkader Benali komt naar voren dat een wereldburger nieuwsgierig is, openstaat voor nieuwe ervaringen en het avontuur buiten de grenzen zoekt. Dat begint bij de student, maar wat mij betreft nemen docenten ook die houding aan. Er niet van uitgaan dat social media oppervlakkig is, maar eerst onderzoeken of het hen kan helpen om hun lessen of manier van kennisoverdracht te verbeteren.

Ook wereldburgerschap is tweerichtingsverkeer.

Foto door: David Marcu

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.