Als je naar Wieringa luistert, maak je straks toiletten schoon

Ik heb nog nooit een kleine jongen tegen zijn moeder horen zeggen dat hij ervan droomt om later van negen tot vijf in een leren bureaustoel te zitten achter een te klein bureau met een vijf jaar oude computer – zeg maar de stereotype kantoorbaan.

[heading margin_top=”14″]’Ik heb altijd al toiletten willen schoonmaken'[/heading]

Kinderen dromen groots, denken in mogelijkheden in plaats van on- mogelijkheden. Ze denken echt dat de tiara op hun hoofd hen een prinses maakt, dat ze in films kunnen spelen of met André Kuiper een ruimtereis kunnen maken.

Niemand droomt van een kantoorbaan, het vuilnis van straathoeken ophalen of toiletten schoonmaken.

Toch zijn er ontzettend veel mensen die juist de banen hebben die eigenlijk niemand wilde. Zij droomden misschien ook van een eigen bedrijf, een rol in een musical of het trainen van dolfijnen in het buitenland. Alleen kregen zij nooit de kans of de mogelijkheden om die dromen waar te maken.

Nu ligt de helft van hun leven achter hen en maken ze elke dag toiletten schoon. Het is te laat, ze hebben een hypotheek, kinderen misschien. Hun droom voelt als iets wat in het verleden is achtergebleven.

Daarom begrijp ik niet dat jonge schrijvers zo vaak ontmoedigd worden door hun omgeving, gevestigde schrijvers en zelfs longlists van literaire prijzen:

[heading margin_top=”14″]’Tommy Wieringa zegt het, dus..'[/heading]

Als Tommy Wieringa zegt dat beginnende schrijvers niet kunnen schrijven omdat ze eerst alle boeken moeten lezen die hij in zijn leven verslonden heeft, spreekt niemand hem tegen. Als een ander in een interview de tip geeft om vooral te schrijven, maar toch echt met die roman te wachten tot je vijfendertig bent, knikken we.

Zij hebben al zoveel geschreven en prijzen gewonnen, dus zullen ze het wel beter weten.

Waarom gaan we er niet tegenin? Waarom geloven we niet gewoon dat wij net als Arnon Grünberg ook op 23-jarige leeftijd een fantastisch debuut kunnen schrijven?

Omdat Tommy Wieringa dat zegt?

Juist wanneer je jong bent heb je de mogelijkheid om uit te zoeken wat je wilt en daar dan ook voor te gaan. Voor je die kantoorbaan accepteert, kun je volop meedoen aan schrijfwedstrijden, boeken lezen en een schrijfritme vinden. Of bloggen — hint, hint.

Als het idee voor een roman zich aandient en je nog geen tachtig bent, hoef je het niet op te schrijven ‘voor later’. Je kunt er nu ook mee beginnen. Gewoon, omdat het je voldoening geeft. Omdat je nú dat enthousiasme voelt waarmee je het verhaal op een levendige manier kunt opschrijven.

[heading margin_top=”14″]Begin nu en groei uit tot de schrijver die je wil zijn[/heading]

Drie maanden geleden schreef ik het volgende:

‘Je kunt zeggen dat je wil gaan schrijven, maar je kunt ook besluiten jezelf gewoon schrijver te noemen. Je hoeft niet te wachten tot je een bepaalde leeftijd of ervaring hebt zodat je ‘schrijver’ bent.

De manier waarop je je leven invult, verhalen schrijft en van het creëren geniet, geeft je dat recht al.’

Ik geloof er nog steeds in. Laat je niet ontmoedigen, maar geloof dat je door te oefenen kunt uitgroeien tot de schrijver die je wil zijn.

Misschien publiceer je je eerste boek pas op je dertigste of schrijf je tot je tachtigste alleen maar korte verhalen. Maar schrijf, neem jezelf als schrijver serieus en maak werk van je ambitie.

Die toiletten kun je altijd nog schoonmaken.

Foto door: Thomas Sandfort

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Ik ben akkoord met wat je zegt: je mag het schrijven niet uitstellen. Maar tegelijkertijd geloof ik ook een beetje wat Wieringa en co zeggen. Je kunt waarschijnlijk best wel een goed boek schrijven, maar met wat literaire achtergrondkennis en wat meer rijping zou dat boek waarschijnlijk nog veel beter kunnen worden…

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor je reactie, Lilith! Natuurlijk, met veel lezen en ervaring opdoen ontwikkel je jezelf, maar Tommy Wieringa haalt vaak op een ontmoedigende manier uit naar jonge schrijvers. Tijdens de discussie over de toekomst van de roman zei hij zelfs dat ze niet kunnen schrijven en geen schrijverscarrière waardig zijn. Dat vind ik heel ver gaan, omdat hij niet (als enige) bepaalt of iemand kan schrijven ja of nee. Daarom ben ik er voorstander van om niet (teveel) naar Wieringa te luisteren. 😉

  • Arjan van den Berg

    Het lijkt wel alsof Tommy uithaalt naar jonge schrijvers en jij tegen hem persoonlijk de handdoek oppakt en de degens kruist.;-) Ik heb hem eens geïnterviewd en toen gaf hij niet zo af op jong talent (of bestaat dat eigenlijk voor hem niet). Hij kwam me wel sympathiek over, maar dat betekent zeker niet dat je het met hem eens hoeft te zijn.

    Ik kan bijvoorbeeld niet zoveel met het advies dat je veel boeken van de ‘gevestigde schrijvers’ moet lezen. Ik heb mijn eigen stijl, schrijf op m’n gevoel en heb er weinig behoefte aan om het kunstje van anderen af te kijken. Daarbij vind ik dat ze die ‘werkelijkheid’ vaak op een negatieve, pessimistische manier vangen, ook weer met zo’n air van: zo is het.

    Ik wil m’n lezers juist iets meegeven, inspireren, handvatten geven of blij maken. Ze hoeven er niet per se wijzer van te worden, Ik lees nog altijd niet veel, maar schrijf wel regelmatig en merk (wel degelijk) dat m’n stukken beter worden. Maar luister inderdaad niet (teveel) naar je innerlijke critici en de bezadigde schrijvers die de toekomst zouden hebben. Ha, dit soort blogs geven strijdlust om inderdaad noest door te blijven schrijven. Eigenlijk mooi dat je je persoonlijke weblog (als schrijfster) gebruikt als platform voor een nieuwe generatie jong talent. Wie weet wat ze nu of in de toekomst nog ´ns lezen en dan moeten toegeven dat ze ongelijk hebben gehad. En ook als ze dat niet doen, weten wij wel beter.:-)

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor je uitgebreide reactie, Arjan! Fijn om te lezen. Tommy haalde tijdens een debat over de toekomst van de roman (hij gaf voorafgaand aan het debat een lezing) uit naar jonge schrijvers en vond dat ze geen talent hebben en de illusie bij hen bestaat dat je zonder grote namen te lezen ook goed kunt leren schrijven. Dat kon volgens hem absoluut niet. Met deze blog wil ik daar inderdaad tegenin gaan, al is het niet helemaal op Wieringa alleen gericht. Meer op alle schrijvers die er zo over denken en dat het goed is om te weten dat je je daar als jonge of ambitieuze schrijver niet altijd iets van aan hoeft te trekken. 🙂

      Ik vind het gaaf om te horen dat je het leuk vindt hoe ik mijn blog inzet! Ik vind het op mijn beurt leuk dat jij blogt en daar lekker mee door blijft gaan. 😉

  • Ach, wat Wieringa zegt gaat dan toch een beetje het ene oor in, het andere uit. Gewoon blijven schrijven en oefenen, ‘gevestigde’ schrijvers zeggen me dan eigenlijk weinig. Het is maar net wat je stijl en smaak is. Ik heb bijvoorbeeld echt niks met Gerard Reve, maar lees de columnbundels van Daphne Deckers in één adem uit, gewoon omdat ze briljant schrijft (en nee, dat had ik in eerste instantie niet van haar verwacht. Probeer het eens, mocht je nog geen werk van haar gelezen hebben).

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor de tip, Sylvia! Ik ben het met je eens. Blijven schrijven en oefenen is het belangrijkste, al is het soms nodig om daaraan herinnerd te worden. 😉

  • lindakwakernaat

    Gewoon blijven schrijven. het gaat je goed af,
    Beetje arrogant die Tommy Wieringa

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt, Linda! Ja, af en toe komt hij wel zo over met zijn uitspraken over jonge schrijvers.