Word net zo creatief als Apple door een workshop

 

Vorige maand ben ik naar een workshop geweest. Om beter te leren bloggen. Toen ik thuis kwam, schreef ik er een enthousiast verhaal over. Dat het zo’n interessante avond was. Dat het te kort duurde. En dat ik er zoveel van had opgestoken. Toen kwam ineens die opmerking: ‘Je leert er niets,’ reageerde een lezer.

 

Het vuurtje dat de workshop in me had ontstoken, brandde hevig en kon het koude water dat er nu overheen werd gegooid niet verdragen. ‘Alles wat je leert is geforceerd vakmanschap en dat staat de eigen creativiteit van de schrijver in de weg. Een schrijver is geen vakman,’ sloot hij af. ‘Een schrijver is een kunstenaar.’ Sinds ik schrijf heb ik veel opmerkingen gekregen.

Dat ik geen schrijfboeken moet kopen, omdat ze me beperken. Dat ik geen workshops moet volgen, omdat ze me verpesten. Dat ik niet de woorden van degene die de workshop geeft op papier moet zetten, maar mijn eigen woorden moet opschrijven. Dat schrijven daar om draait. Maar de opmerking die ik van de lezer ontving, had ik niet eerder gehoord.

Ik bleef erover nadenken. Ondanks dat ik wist dat ik het met hem oneens was, kon ik geen goede argumenten verzinnen die het nut van die workshops konden bewijzen. Dat die argumenten soms uit onverwachte hoek komen, bleek toen ik naar een aflevering van DWDD University keek, waarin Alexander Klöpping uitlegde hoe Silicon Valley is ontstaan. Het ene moment stond Alexander enthousiast in de studio te vertellen over de plek waar de slimste nerds samen kwamen om over techniek te praten. Een minuut later zien we hoe hij er zelf rondloopt, samen met oud-voorzitter Lee Felsenstein.

Terwijl Alexander luistert naar de herinneringen die de man ophaalt, vertelt hij hem dat de zaal waarin Steve Jobs en Steve Wozniak aan Apple werkten, over een jaar gesloopt wordt. Hoewel de man dat nog niet wist, reageert hij er opvallend kalm op. Hij zegt meteen het niet erg te vinden, en legt uit waarom:

I don’t want pelgrims to come worship the seat where Steve Wozniak did what he did. Because that’s like saying: ‘we are not worthy’. No one in this room was worthy. We became worthier through our interactions with each other. And that’s what I would like to have survived.’

Later in diezelfde uitzending spreekt Alexander de oude hoogleraar van de Google-oprichters, Terry Winograd. Hij is een oude, maar welbespraakte man die bescheiden is over zijn rol in het ontstaan van de zoekmachine. ‘Ik wil de rol die ik erin gespeeld heb niet overschatten,’ zei hij, en drukte zijn hulp zo uit:

‘Advisors are always helpful and guiding and steering, but they aren’t the ones who drive.’

Na het horen van beide citaten, realiseerde ik me dat dit de argumenten waren waar ik naar had gezocht. Workshops over bloggen en schrijven hebben wel degelijk nut. Hoe Lee Felsenstein tegen Steve Wozniak aankeek, zo zou je tijdens een workshop naar de schrijver of docent die je lesgeeft moeten kijken.

De docent staat niet op een onbereikbaar voetstuk, maar helpt je met zijn ervaring en advies verder in het schrijfproces. Net zoals je mededeelnemers. Door met elkaar te praten en oefeningen te doen, kom je tot nieuwe inzichten. Zoals Terry Winograd zegt: adviseurs helpen, gidsen en sturen je, maar uiteindelijk moet je het zelf doen.

De volgende keer dat ik zo’n opmerking krijg, weet ik wat ik ga zeggen. ‘Steve Jobs bezocht een computerclub en hij is er ook gekomen. Is Apple geforceerd? Toch vooral heel creatief.’

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.