Zelfs rechercheurs zijn geïnteresseerd in jouw verhaal

20.38 pm, Coconut Crash bar

‘Wat ben je aan het opschrijven?’ Ik keek op. Wanneer je aan de bar van een drukbezocht resort schrijft, kun je verwachten dat er vragen gesteld worden. Ik kreeg de vraag vaak. Van een Amerikaans stel, een Nederlandse stagiaire en zelfs de barman. Nu werd hij gesteld door een rechercheur die voor zijn werk op Bonaire verbleef.

‘Ik blog en schrijf ze eerst uit in een notitieboekje,’ antwoordde ik. Dat antwoord is meestal genoeg, want zodra mensen weten dat ik geen schrijver ben die op Bonaire aan haar meesterwerk schrijft, verliezen ze hun belangstelling. Hij niet. Hij vroeg waar mijn blogs te vinden waren.

Ik noemde de URL. Hij liep weg, en terwijl ik een slok van mijn drankje nam, stootte ik mijn vriend aan. ‘Best dom dat ik de naam van mijn blog verteld heb,’ zei ik. ‘Wat heeft zo’n rechercheur nou aan een blog over schrijven?’

Diezelfde avond nog ontving ik een mail van de rechercheur. Hij vertelde dat hij zelf ook schreef en vond dat ik prachtig kon schrijven. Het verraste me.

CoconutCrashBar2

Juist wanneer je een blog begint, hoor je van alle succesvolle bloggers dat je een beeld van je lezer moet vormen. Voor mij was dat een leeftijdsgenoot met dezelfde wens: verhalen schrijven die mensen raken. Geen rechercheur van onbekende leeftijd die voor werk in het Caribische gebied zit.

Dat iemand die niet aan het standaardbeeld van ‘de lezer’ voldoet mijn blog leest, laat zien hoeveel blogs op boeken lijken. Je schrijft met een lezer in gedachten, maar dat hoeft niet de persoon te zijn die jou ook daadwerkelijk leest.

Een onderwerp of invalshoek kiezen voelt als bewust kiezen voor minder lezers, terwijl je juist geïnteresseerde lezers aantrekt en die groep vaak groter blijkt dan je van tevoren dacht.

Zoals Simone van der Vlugt er jaren geleden voor koos om een thriller te gaan schrijven op het moment dat thrillers amper gelezen werden, moet je kiezen voor het verhaal dat jou aanspreekt. Want dat is het verhaal dat gelezen zal worden.

Zelfs door rechercheurs.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    Zo, die eerste alinea had maar zo het begin van een ‘real life’ thriller kunnen zijn. In gedachten zag ik jou al op het politiebureau zitten voor een verhoor. Als getuige, uiteraard.;-) Zo zie je maar dat ook schijnbaar ‘gewone’ tafereeltjes kunnen prikkelen tot het schrijven/ bedenken van een verhaal.

    Leuk dat hij zelf ook schrijft en jouw stukken waardeert. Even voor mijn beeldvorming: lopen daar veel rechercheurs rond, is er veel criminaliteit? Stellen ze zich voor als rechercheurs, zijn ze in ‘burger’ of lopen ze in uniform? Bij een rechercheur denk ik aan een agent ‘incognito’, maar ik ken ze eigenlijk alleen van, eh, boeken.;-)

    • Linda Rosalinde Markus

      Haha, zo had ik er nog niet naar gekeken! Dat is op zich ook al interessant, een observerende schrijver als getuige omdat hij of zij alles opschrijft. Slim!

      Er lopen wel wat rechercheurs rond, de criminaliteit valt volgens mij wel mee. Op Curaçao is het erger dan op Bonaire, hoewel er wel een schietincident is geweest in de tijd dat ik er op vakantie was. De rechercheurs die ik ontmoette, zaten aan de bar in burger (leken bijna locals) en vertelden het wanneer je naar hun werk vroeg.

      Ik kende ze ook alleen van boeken, en ik moet zeggen dat ik één ding wel vind kloppen: ze zijn stil, afwachtend, observerend en zeggen weinig tenzij je vragen stelt. Al ben ik nu misschien erg aan het generaliseren. 😉

      • Arjan van den Berg

        Da’s ook zo met getuigen: laat hen hetzelfde beschrijven en je krijgt verschillende verhalen. Sterker nog: als ze exact hetzelfde vertellen, is het afgesproken werk. Ieder valt weer iets anders op. Daarom is schrijven ook zo leuk en is het ook interessant hoe andere mensen dingen zien en hoe ze er een verhaal van maken/ in zien.

        Ik blijft het een beetje vreemd vinden dat ze het gewoon vertellen als je er naar vraagt. Als ik een ‘bad guy’ was, lokte ik zo zo uit de tent. En als je dan zo’n maffiosi bent en je wilt geen lastige getuige hebben…

        Ah, kijk. Dan hoef ik de rechercheurs uit mijn verhalen niet echt aan te passen.;-) Nou ja, generaliseren… Het klopt in elk geval met jouw ervaringen. Maar stellen ze zelf geen vragen, proberen ze mensen niet te leren kennen, willen ze niet weten wat mensen gezien hebben/ weten? Op zo’n manier lijken ze me wat passief.;-)

        • Linda Rosalinde Markus

          Ik was vooral bezig met mijn notitieboekje, dus een deel van het gesprek is langs me heen gegaan, maar voor zo ver ik weet waren ze niet bezig met een bepaalde zaak op Bonaire maar gewoon het adviseren en ondersteunen van de politie daar. Waarschijnlijk stellen ze dan een stuk minder vragen, omdat er niet specifiek iets is waar getuigen voor nodig zijn?

          Al blijf ik me afvragen hoe representatief een paar rechercheurs op Bonaire zijn.

          Dat vind ik trouwens mooi gevonden! Dat schrijven juist daarom zo leuk is. Mag ik die zin met vermelding in een blogje gebruiken? Zo duidelijk heb ik het namelijk nog niemand zien omschrijven!

          • Arjan van den Berg

            Ik snap dat jij vooral bezig was met je eigen schrijfsels, ja.;-) Het gedrag van die rechercheurs viel me eigenlijk vooral op. Zoals jij het schrijft, is het daar maar al te gemakkelijk om een praatje met Jan en Alleman te maken, zonder dat je zelf heel veel opvalt. Maar als ze niet met een zaak bezig zijn, snap ik het wel beter. Zo’n eiland is natuurlijk kleiner en als je net op zo’n ontmoetingsplaats zit… Wat dat betreft zit jij daar als schrijfster wel helemaal goed.

            Die zin mag je zeker met vermelding gebruiken.;-) Een van de andere leuke dingen van schrijven is namelijk dat je – ook zeker als blogger – alles wat je ziet en hoort kunt gebruiken als onderwerp. Als je een ‘uitspraak’ van een ander je weer kan inspireren, kunnen we elkaar verder helpen. Dat vind ik juist leuk.;-)

            Het was trouwens niet iets waar ik vaak mee bezig ben. Ik ben meer zelf op zoek naar inspiratie. Maar de laatste tijd kom ik meer blogs van anderen tegen, waar dan weer een enkeling – zoals jij – blogs over schrijft. Wat voor mij heel ‘logisch’ leek: je bent daar in gesprek met een rechercheur en als vanzelf zag ik je in mijn fantasie aan het bureau zitten, was voor jou weer iets, waarvan je dacht: hé, zo kun je het ook zien.

            Da’s ook leuk: om te zien dat wat voor jou (in het algemeen) heel vanzelfsprekend is, voor een ander een ‘openbaring’, een inzicht kan zijn. Ik vind het altijd leuk om met andere jonge schrijvers over schrijven te praten. Hoe pakken anderen het aan, waar halen ze hun inspiratie vandaan… Daarom waardeer ik jouw blog ook en volg ik je graag – en omdat ik het elders op het net nog niet zo tegen ben gekomen. Maar goed, nu geef ik mijn feedback voor de Blogpraat van maandag al weg.(A)

            • Linda Rosalinde Markus

              Bedankt voor je uitgebreide reactie, erg leuk! Klopt, het eiland heeft zo’n zestienduizend inwoners, wat niet veel is. Je komt iedereen tegen, heel bizar. Op een avond sprak ik aan de bar een man die accordeons ontwierp en verkocht. De volgende dag zag ik hem fietsen in de hoofdstad, Kralendijk. En een andere keer kwam ik een barista tegen in het postkantoor. Dan zie je pas wat een klein eiland er is.

              Dat je het ergens anders op het internet nog niet echt bent tegengekomen, een blog zoals de mijne, laat denk ik ook zien dat het nodig is. Jonge schrijvers krijgen vaak negatieve kritiek en de opmerking dat ze niet kunnen schrijven. Juist wanneer je jong bent en voor je passie gaat vind ik dat je gestimuleerd moet worden in plaats van tegengewerkt.

              Uh-oh, ik moet mijn borst alvast spreekwoordelijk nat maken voor maandag, zo te horen. 😉

              • Arjan van den Berg

                Graag gedaan. Als ik eenmaal begin te tikken, ben ik zo een aantal leestekens verder. Maar ik heb altijd wel iets te zeggen, dus dat scheelt.;-)

                Zo te lezen gaat het daar wel wat anders aan toe dan in Nederland, is het daar een veel kleiner wereldje. Het zal wel wennen worden als je weer thuis bent.

                Oh, zeker, van blogs als die van jou kunnen er niet snel teveel zijn. In mijn omgeving ben ik volgens mij de enige met een passie voor schrijven, maar op het internet moeten er veel meer zijn. Maar iemand ‘moet’ ermee beginnen en dan is jouw blog een mooi startpunt.

                Ach, tot dusver heb ik toch positieve feedback gegeven? Ik ben niet streng. Ja, ik lees wel goed, analyseer veel, maar hopelijk word je daar weer wijzer van en werkt het voor jou ook stimulerend.;-)

                • Linda Rosalinde Markus

                  Ik ben inmiddels weer thuis, het afsluitende artikel van de serie is sinds vandaag te lezen (het is wel een longread, omdat het mijn ervaringen daar zo ongeveer samenvat).

                  Dat dacht ik ook, dat er op het internet veel meer moeten zijn. Als ze er al zijn, die jongeren met een passie voor schrijven, dan bloggen ze in elk geval lang niet allemaal. Laatst maakte ik er nog een artikel over (http://passievoorschrijven.nl/een-zoektocht-naar-de-eerlijkste-blogs-van-jonge-schrijvers/) maar ook dat leverde niet zoveel tips op als ik had verwacht.

                  Ja, ik heb niets te klagen! Ik hoop ook zeker nuttige feedback te krijgen maandag, daar heb ik me ook voor opgegeven. Feedback krijg je bijna nooit automatisch van je lezers (zeker niet als je aanneemt dat 1 op de 100 lezers reageert, dat komt van een oud onderzoek dat in 2006 gehouden is) dus is het blogreview initiatief ontzettend handig.

  • T

    De betreffende rechercheur is dubbel verrast, enerzijds vanwege de blog en anderzijds met het gegeven dat hij op zijn beurt jou kennelijk positief verrast heeft. Je woorden zijn zo waar als waarheid kan zijn, de inhoud van een verhaal bepaalt de aantrekkingskracht ervan. Alleen is er soms iets nodig om erachter te komen wat er precies te lezen is, en waar het te vinden is. In dit geval was daar een jonge schrijfster voor nodig, en ik die een paar vragen stelde. En het stellen van een paar vragen, het sturen van een mail zorgde er uiteindelijk voor dat ik kon lezen over mezelf…. (by the way, eind 30…)