Ziek zijn is iets waar we niet langer tijd voor hebben: het verhindert succes

Vijf dagen lang slikte ik twee paracetamol, homeopathische geneesmiddelen en vitaminepillen in de hoop dat mijn lichaam het ziek worden zou staken. Tevergeefs, want nu lig ik in bed. De grootste mok die ik kon vinden staat op m’n nachtkastje en op m’n hete hoofd (ik vraag me af: waarom is het zo heet? Zijn mijn hersens overwerkt?) ligt een heerlijk koud washandje. Mijn lichaam wil niet geholpen worden met allemaal medicijnen, ze wil het gewoon even zelf doen. Uitzieken. Rusten. Op de ouderwetse manier. Maar is daar nog wel tijd voor?

[heading margin_top=”14″]Ziek zijn betekent nietsdoen en dat is sáái[/heading]

Terwijl ik gisteren weer een paracetamol innam (misschien helpt het tóch) en aan mijn bonkende hoofd toegaf dat ik toch beter even kon gaan liggen, vroeg ik me dat af. Heb ik wel tijd om ziek te zijn? Nee, wist ik al vrij snel. Ik heb niet voor niets de hele week medicijnen geslikt om te voorkomen dat ik dagenlang op bed zou moeten liggen. Op bed liggen, daar heb je gewoon niets aan. En op bed liggen met hoofdpijn is nog drie keer erger, want dan kun je ook niks.

‘Wat moet ik dan doen?’ klaagde ik gisteren tegen mijn vriend toen hij concludeerde dat ik vandaag niet kon werken. ‘In bed liggen,’ zei hij. ‘Thee drinken.’ ‘Maar dat is sáái,’ antwoordde ik. ‘Dan verspil ik vierentwintig uur met nietsdoen.’ Ziek zijn, het is niets voor mij. Nadat ik hoorde dat ik niets moest doen, dacht ik juist aan alles wat ik wel moet doen: bloggen, vragen bedenken voor een interview, minors kiezen, stukken schrijven voor de Jonge Schrijversavond.

Conclusie: als ziek zijn betekent dat ik in bed moet liggen en niet eens iets kan doen vanuit dat bed, hoeft het van mij niet. Maar misschien is het ergens goed voor. Misschien probeert mijn lichaam me iets te vertellen. Dwingt het me om minder intensief bezig te zijn. Of is dit het resultaat van nachten wakker liggen, omdat ik ’s nachts tijd heb om na te denken en daar niet mee kan stoppen. Of misschien luister ik teveel naar goedbedoelde adviezen:

Misschien is dat de oplossing, moet ik saaier zijn. De saaiheid van vierentwintig uur niets doen omarmen, genieten van het moment waarop ik echt even niets kan en daardoor niets hoef. Op de basisschool had ik daar weinig moeite mee. Ziek zijn was een feest. Het betekende dat je op de bank mocht liggen met een dekentje, ligapap kreeg (kent iemand dat? Mengsel van sinaasappelsap, banaan en liga’s) en thee mocht drinken tot je om het kwartier naar het toilet moest.

Iemand anders was even verantwoordelijk. Iemand anders zorgde ervoor dat jij vitaminen binnen kreeg, uitrustte en beter werd. Jij hoefde die verantwoordelijkheid even niet te dragen, kon lekker blijven liggen en je laten verzorgen. Nu ik ouder ben, is er niets meer van die gedachte over. Ziek zijn is niet langer een feest, het is een moment van gedwongen rust wanneer het je eigenlijk niet uitkomt.

[heading margin_top=”14″]Ziek zijn is een blokkade, maar er is een oplossing: acceptatie[/heading]

Maar, even eerlijk: komt het ooit wel uit?

Natuurlijk niet. Ziek zijn is een blokkade, een vervelende onderbreking van een druk leven waarin er weinig tijd is om rust te nemen. Blogcoach Kitty Killian liet dat doorschemeren in een blogpost waarin ze vragen beantwoordt over haar ‘product’, de Blogacademie. Één van die vragen is: ‘Wat zou succes kunnen verhinderen?’ Haar antwoord: ‘Onbekendheid en onbemindheid. Gebrek aan kwaliteit. Ziek worden.’

Ziek worden verhindert succes. Ziek worden onderbreekt de routine. Ziek worden is een risico: je weet niet wanneer je weer 100% inzetbaar bent. Wij houden niet van dingen die succes verhinderen. We willen niet dat onze routine verandert, want als het blijft zoals is het is, is het lekker veilig. En van risico’s houden we al helemaal niet, want dat staat gelijk aan onzekerheid.

Gelukkig is er een oplossing. Geen paracetamol of vitaminepil of ander wondermiddel, maar een houding. Het ziek zijn omarmen. Accepteren dat je even niet kunt voldoen aan je verplichtingen of je to-do lijst niet afkrijgt. Accepteren dat je die mail nu niet kunt beantwoorden en die afspraak moet verzetten. Accepteren dat je je ellendig voelt, zelfs een hoopje ellende bent en je dan omringen met dekens, koppen thee en koude washandjes.

Succesvolle bloggers zeggen vaak dat je niet alleen moet bloggen over wat goed gaat, maar ook over wat fout gaat. Omdat lezers de ‘echte mens’ willen zien. Bij deze. Ik ben ziek en ik haat het, maar ik ga het accepteren. Erover schrijven is een begin.

En een verzekering, want sinds Ernst-Jan Pfauth vertelde dat hij stopte met dagelijks bloggen nadat hij vier dagen ziek was geweest en zijn blog had gelaten voor wat het was, durf ik dat risico niet te nemen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Literasa

    Goed en herkenbaar stukje. Veel beterschap!

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt, leuk dat het herkenbaar is. Ik word vanzelf weer beter. 🙂

  • nicole orriëns

    Ik vind ziek zijn altijd een goede gelegenheid om mezelf als het ware opnieuw op te starten. Ouwe zooi er uit, en er daarna weer fris tegenaan. Niet alleen crisis als kans, maar ook griep als kans! http://www.bloggenenloggen.nl

    • Linda Rosalinde Markus

      Dat is ook een goede manier om tegen ziek zijn aan te kijken! Bedankt voor je reactie, Nicole.

  • Ariadnesdraad

    mooie doordenker !