Zien hoe nrc.next gemaakt wordt: scherp, snel en altijd voor de lezer

Bij de afdeling ‘Boeken’ liggen hoge stapels boeken op de bureaus, in de ruimte waar nrc.next gemaakt wordt, twijfelen beeldredacteuren of ze de foto van bungjeejumpen vanaf de Scheveningse pier moeten plaatsen en in het kantoor van hoofdredacteur Peter Vandermeersch hangt een NRC klok.

[heading margin_top=”14″]Scherpe keuzes voor de lezer: dat is NRC[/heading]

In de gangen staan krantenrekken waar de nieuwste edities van NRC en nrc.next voor het grijpen liggen en iets verderop, in de next-ruimte, neemt chef nrc.next Hans Nijenhuis de beslissing om wél dat ingekorte korte verhaal van de Nobelprijswinnares te plaatsen.

Op het moment dat ik bij de redactie op bezoek ben, is het kwart voor vier. Overal zijn journalisten, communicatiemedewerkers en redacteuren druk bezig, maar vooral in de next-ruimte heerst een geconcentreerde stilte. Om kwart voor negen moet de krant naar de drukker en de spanning van die strakke deadline is voelbaar. De foto’s bij een artikel kloppen niet, het sportgedeelte is niet duidelijk genoeg: hier worden scherpe keuzes gemaakt.

Hans Nijenhuis laat me zien welke delen van de nieuwe next.zaterdag al af zijn en wijzigt terloops wat zinnen. ‘Ik hou niet zo van moeten,’ merkt hij op bij de zin ‘dit moet je doen’. Twee seconden later is het woord vervangen door het wat vrijere ‘kun’. Daarna loopt hij met me langs de bureaus en legt hij uit wie wat doet. ‘Hier werken mensen voor jóú.’

Het voelde onwerkelijk, mijn bezoek aan het hoofdkantoor van NRC. Vooral als je bedenkt dat het begon met een simpele tweet:

Hoe vaak krijg je de kans om te komen kijken hoe een krant gemaakt wordt? Het leek me fantastisch, dus natuurlijk ging ik op zijn uitnodiging in. Als lezer weet je wel dat er ergens in een groot kantoor mensen achter een computer zitten die de krant voor je maken, maar wie zijn die mensen? En wat doen ze de hele dag?

Nu ik er geweest ben, weet ik: ze doen veel. Enorm veel. Zoals om half vijf nog een artikel van zeventienhonderd woorden lezen en binnen korte tijd beslissen of dat een ander artikel zal vervangen, de Facebookpagina drie tot vier keer per dag updaten en uitzoeken welke foto op de voorpagina moet (Nijenhuis: ‘Hier zie je een oog, je ziet dat het een mens is. Dat is goed.’).

Kortom: zorgen dat de krant klopt om negen uur die avond.

[heading margin_top=”14″]Geen dode bomen, wél mooie journalistiek[/heading]

Er zijn ook zorgen. Bijvoorbeeld dat negen op de tien lezers na een kostbaar proefabonnement afhaken. En dat de reacties op sociale media vaker negatief dan positief zijn. Maar iedereen die achter een computerscherm zit, zet zich in voor hetzelfde: een mooie krant maken voor de lezer.

Daarin gaan ze heel ver, want alle details moeten kloppen: ‘We zijn bezig met een nieuw lettertype, maar dit gedachtestreepje is korter dan de vorige.’ Er wordt door oude kranten gebladerd. ‘Kijk, dit noemen ze een rivier, dat moeten we zien te voorkomen.’

Hoewel ik nieuwe initiatieven als De Correspondent geweldig vind en een heel warm hart toedraag, klopt mijn hart toch ook sneller voor zo’n prachtige redactie die voor ons met twee toegewijde hoofdredacteuren en ge- passioneerde medewerkers de mooiste journalistiek van Nederland wil maken.

Dode bomen bestaan niet. En als dat wel zo is, valt NRC daar niet onder.

Op de foto zie je een dummy van de next.zaterdag

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Nanouk van Gennip

    leuk dat je daar een dagje mocht meekijken!! je hebt die dag vast meer info verzameld dan je nu in je blog beschrijft… komt er nog een vervolg (of tien)?