Schrijven en bloggen smaakt naar winegums: soms zoet, soms zuur

Sinds ik op mijn zestiende een scooter kocht, kom ik wel eens in tankstations. Meestal hou ik me in en betaal ik alleen de liters die ik getankt heb, maar soms lukt dat niet. Dan glijdt mijn blik naar de gekleurde zakken in het rek naast de kassa. Grote zakken, kleine zakken, middelgrote zakken. Zakken vol snoep. Ik twijfel elke keer welke soort ik moet nemen, maar na minutenlang nadenken kies ik altijd dezelfde.

[heading margin_top=”14″]Voor deze ene keer liet ik de honingdropjes liggen[/heading]

Tot gisteravond. Ik tankte zeven liter, liep het tankstation binnen en vroeg me af welke soort ik moest nemen. Normaal ga ik voor de honingdropjes. Ik ben gek op honingdropjes en het liefst heb ik altijd last van mijn keel zodat ik een goed excuus heb om hele zakken weg te werken. Een beschamende gewoonte, maar dit keer overtrof ik mezelf: ik nam ze niet.

In plaats daarvan koos ik de zoetzure winegums uit. Blogcoach Karin Ramaker wilde weten waar mijn creatieve werk naar zou smaken als ik het zou kunnen eten, en in het tankstation kwam ik erachter. Ik studeer nog, dus onder creatief werk vallen voor mij creatieve uitingen waar ik in mijn vrije tijd mee bezig ben. Voornamelijk bloggen en schrijven. Zelf vindt Karin haar creativiteit smaken naar een softijsje met gekleurde sprinkles, maar dat is mij te zoet.

Schrijven en bloggen smaakt naar winegums. Zoetzure. Op de zak worden de snoepjes omschreven als ‘een gezicht met twee kanten’, ‘verrassend’ en ‘spannend’. Vooral dat eerste spreekt me aan. Schrijven heeft twee gezichten. Gisteren kwam ik ervoor uit dat ik nooit zin heb om met schrijven te beginnen. Een lezer reageerde verbaasd: hoe kan dat? Dat is het zure gedeelte van schrijven. Het begin is moeilijk, zwaar, soms heel onzeker. En het resultaat soms zo slecht dat je het niet terug durft te lezen.

[heading margin_top=”14″]Soms zuur, maar meestal een zoete verslaving[/heading]

Het zoete gedeelte is waar je het voor doet. Het is een reis waarvan je niet weet waar hij naartoe gaat en waar hij eindigt. Een heerlijk gevoel dat zich als een verliefdheid door je lichaam verspreidt, waardoor je nooit meer wil stoppen. Zo zoet dat je eraan verslaafd raakt. Het verrast je op de momenten dat je het opgeeft en is op andere momenten zo spannend dat opgeven het laatste is wat in je opkomt.

Het mooie is dat de kern van een zoetzure winegum zoet is, vertrouwd smaakt. Dat is wat ervoor zorgt dat je hand steeds weer in de zak verdwijnt, op zoek naar het volgende snoepje. Soms proef je eerst het zure, een smaak waar je aan moet wennen, even doorheen moet misschien. Maar daarna vult je mond zich met zoete suikers. Soms heb je geluk en proef je eerst het zoete, om vervolgens verrast te worden door het zuur. Toch weet je: het eindigt zoet.

Een mix van smaken dus, zo’n zoetzure winegum. Net zoals schrijven en bloggen een mix is van alle zintuigen, alle gevoelens, ervaringen, herinneringen, gebeurtenissen; een mix van alles wat jij bent. Soms verrassend, soms voorspelbaar, soms een wereldreis en soms slechts een stedentrip, soms alleen een oefening en op andere momenten juist een meesterproef. Soms zuur, dan juist weer zoet.

Maar altijd de moeite waard.

Deze blogpost is geschreven als onderdeel van de Blog Away NL Maand waaraan ik meedoe.
Gedurende januari verschijnt er nog een uitwerking van een blogopdracht.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • karin

    het is voor mij niet zozeer het softijsje maar de sprinkels. maar deze schreef ik een poos geleden. inmiddels zou ik gewoon keihard gaan voor goeie sterke koffie! 😉 ik ga je mailen!

    • Linda Rosalinde Markus

      Ja, dat heb ik er bij gezet. Alleen leek de link zo lang als ik ‘m tot aan ‘gekleurde sprinkles’ deed. Vandaar! Dat ben ik met je eens, maar koffie associeer ik meer met een rustmoment, iets om op gang te komen, om bezig te blijven. Dat vind ik persoonlijk dan weer niet passen bij creativiteit. 😉

  • Miranda

    Heel herkenbaar! Het begin is altijd lastig maar als je eenmaal bezig bent… Dan is het weer moeilijk om te stoppen. Dan is de zak winegums zo leeg! Leuk geschreven 🙂