Zonder kat geen blog

‘Dus je bent overgestapt omdat je European Studies niet leuk vond?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nee,’ antwoord ik. ‘De beroepen spraken me niet aan.’ Ik loop met een oud studiegenoot door Den Haag. We praten bij, halen herinneringen op en vinden ondertussen onze weg naar het station. ‘En Communicatie bevalt wel?’ Ik glimlach en knik. ‘Dus je weet al wat je ermee wil gaan doen?’ De glimlach verdwijnt meteen en ik kijk heel even de andere kant op. ‘Eerlijk gezegd denk ik niet dat mijn toekomst bij communicatie ligt.’

De studiegenoot fronst zijn wenkbrauwen. Achter de wolken schijnt een waterig middagzonnetje. Ondanks dat wrijf ik in mijn handen in een poging ze warm te houden. ‘Ik blog,’ zeg ik dan voorzichtig. ‘Ik wil in de toekomst iets met schrijven doen.’ Zijn opmerking volgt snel. ‘Bloggen? Dus je schrijft over je kat?’ Ik vraag me net af hoe hij weet dat ik een kat heb, als de rest van zijn vraag tot me doordringt. Als door een wesp gestoken kijk ik hem aan. ‘Bloggen is veel meer dan dat.’ We staan even stil en leunen tegen de muur van een gebouw. ‘Bloggen geeft je heel veel.’ ‘Zoals?’ Een terechte vraag. Ik denk even na. Mij heeft het veel nieuwe connecties en leuke contacten opgeleverd, maar daar hoef ik bij hem niet mee aan te komen. ‘Tijdens je studie ontmoet je ook mensen,’ zou hij zeggen. ‘En tijdens het uitgaan.’ Ik besluit een voorbeeld te noemen. ‘Ken je Ernst-Jan Pfauth?’ vraag ik. Zijn vragende blik zegt me genoeg. ‘Hij is zevenentwintig en heeft al zijn banen aan bloggen te danken.’

Hij reageert nuchter. ‘Dat wil niet zeggen dat jij dat ook kunt.’ ‘Klopt, maar het kan me wel helpen om mijn doelen te verwezenlijken,’ leg ik uit, in de hoop iets van zijn cynische houding weg te nemen. ‘Ernst-Jan geloofde daar ook in, en kijk hoe ver hij gekomen is!’ Mijn studiegenoot schopt tegen een steentje. Van een veranderende houding is nog niets te merken. ‘Hij heeft vast ook eerst gestudeerd.’ ‘Ja,’ begin ik aarzelend, niet zeker over de kant die het gesprek op gaat. ‘Maar..’ ‘Dus je moet je gewoon op je studie richten!’ Ik zucht. ‘Mijn schrijfvaardigheden zijn sterk verbeterd door het bloggen. Daar heeft die studie anders niks aan bijgedragen,’ reageer ik vinnig. ‘Touché.’ Hij lacht even en besluit het steentje verder met rust te laten. Inmiddels vertelt de wijzer van mijn horloge me dat we door moeten lopen, mochten we onze trein willen halen. Mijn verkleumde vingers lijken het daarmee eens te zijn. Het zonnetje is verdwenen en dat heeft de toch al lage temperatuur geen goed gedaan. ‘Laten we gaan,’ stel ik voor. De studiegenoot stemt ermee in.

‘Maar,’ vraagt hij dan. ‘Waar schrijf je dan eigenlijk over?’ Het is mijn beurt om even stil te zijn. ‘Eh,’ begin ik, ‘columns, persoonlijke verhalen en..’ Hij onderbreekt me. ‘Aha, dus toch.’ ‘Wat?’ Ik klink oprecht verbaasd, wat me een zelfingenomen glimlach van hem oplevert. ‘Je schrijft over je kat.’ Ik kijk verontwaardigd, doe mijn mond open om iets te zeggen en wil er tegenin gaan. Tot ik me iets realiseer. Ik schrijf ook over mijn kat.

Foto: Jan de Rooij

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Laatst had ik ook een soortgelijk gesprek, sommige mensen zullen dat bloggen nooit snappen, daar heb ik me maar bij neergelegd 😉

  • Hahaha, leuk beschreven.
    Zo jammer dat sommige mensen hét wat wij er in zien, er niet in zien.

  • Wat goed geschreven! Ik vind het toch verfrissend hoe mensen soms een andere kijk hebben op het bloggen 🙂

    En ik heb je genomineerd voor de Liebster Award als het leuk vind om te doen 🙂
    http://101thingsbyjiildou.wordpress.com/2013/02/07/de-liebster-award/

  • haha, leuk verhaald weeral,
    en die kat lijkt op een jongere versie van onze Max!

    btw: een groot voordeel (de enigste trouwens :-)) van ouder worden is naast het gemakkelijker relativeren, vooral je eigen zin kunnen doen zonder anderen te willen/moeten overtuigen. ik weet nog dat ik dat ook altijd wou doen. maar sommige (heel veel eigenlijk) mensen staat weigerachtig tegen “nieuwe” dingen (of dingen die ze niet kennen, onbekend is onbemind), hoewel ze zelf overtuigd zijn van het tegendeel.
    pfff, ‘k kan weer niet goed verwoorden wat ik bedoel, hopelijk begrijp je er iets van 🙂

  • Sommige mensen snappen bloggen gewoon niet. Mijn vader is er ook zo eentje, hij vind het maar niks dat ik blog en filmpjes maak voor youtube. Mijn moeder en zus vinden het juist hartstikke leuk en de kinderen van mijn zus zijn mijn grootste fan, ondanks dat ze geen Engels kunnen. Toch nemen ze elke dag een kijkje hihi 🙂

  • Anonymous

    Het maakt niet uit waarover je schrijft, maar hoe je erover schrijft! Neem bijvoorbeeld Cheshire Cat…

    S.W.

  • Bloggen is geen lage cultuur. Bloggen is geen hoge cultuur. Maar alles daar tussen in. Het is net wat je ervan maakt. En jouw goed geschreven verhalen steken ver boven het niveau van de meeste beauty- en fashionblogs. Zo. Die zit. 😉

  • Mooi verwoord!
    aannames… die ‘kat’zullen ze in mijn geval vervangen door ‘kinderen’.
    Ik vind alles wat ik heb gelezen over je ‘kat’ zeer de moeite waard hoor 😉